Wet Hot Chili Peppers

trailer

2010-01-15T22:20:00.002+01:00

Siete Tazas / The Teacups

2010-01-06T16:59:00.018+01:00

Op de terugweg van Pucon naar Santiago overnachten we op een prachtig grasveld ... met zicht op de snelweg en een copec-benzinestation. De zoektocht naar een hotelletje en restaurant is op niets uitgedraaid, het is 1 januari, alles is volgeboekt of gesloten. Bij het opzetten van de tentjes worden we meteen verwelkomd door een bende blaffende straathonden. Het is drie uur 's nachts als we eindelijk ons tentje induiken.

De volgende ochtend wordt nog snel even het aangrenzende grasveld afgebrand en worden we bijna overreden door ee passerende boer die vind dat we op zijn erf-ontsluiting staan (-;) daarna snel een hap achter de kiezen en dan karren richting Rio Claro.
In de namiddag staan we aan de instap van de Siete Tazas ... een lekke band en een zijruit die plots naar beneden donderde en de inkopen voor de avond hebben voor enige vertraging gezorgd.

De Siete Tazas dus ... of nee toch maar 22 Saltos en morgen voor het vertrek naar Santiago nog snel Siete Tazas ... de meisjes hebben duidelijk een wispelturige dag vandaag. Uiteindelijk stappen we toch in op de Siete Tazas.
Ik krijg een paar aanmoedigende schouderklopjes van m'n vaarmakkers (de nieuwjaarskater is nog niet helemaal uitgewerkt) en trek m'n spullen aan. De bootjes worden op de schouder gehesen en de inloop kan beginnen. Even het toeristenpad volgen en dan een zijweggetje in om uiteindelijk een stijl pad 30m naar beneden te nemen tot aan de rivier. De kajaks worden met werplijnen naar beneden gelaten en na een stevige klauterpartij zijn we er klaar voor.
Aan het begin van onze trip stonden we hier ook. Toen zat het niet helemaal goed tussen de oortjes en heb ik niet gevaren. Maar nu ga ik ervoor: revenge on the Siete Tazas!!!

Dit stuk van de Rio Claro is een pool-drop van 800m lang in een kloof.
De eerste drop, onmiddellijk na de instap is de moeilijkste. Glijgootje af, beetje bijsturen naar links (om beneden mooi in de stroming te vallen) en hop, de pool in zo'n 5 meter lager.

Pepe op de eerste drop

Iedereen vaart de eerste drop goed, maar bij Wim loopt het een beetje fout. Hij mist z'n laatste peddelslag en duikt de verkeerde kant op. Hij wordt teruggetrokken, verdwijnt even in het sop en gaat zwemmen. Birdy recupereert de boot en David werpt van boven een lijntje om Wim uit z'n benarde situatie te helpen.

Via een drop van een kleine twee meter belanden we in de volgende "teacup". En zo gaat het door tot we aan de laatste twee vallen komen. Het uitzicht in de kloof is gewoonweg prachtig! De voorlaatste drop is zo'n zes meter, de laatste nog wat hoger.

De twee laatste drops

Beneden aan de val staan de camera's klaar. Ik vaar rustig aan, glijd over het randje en duik het sop in. De impact is hard. M'n bootje komt weer boven op z'n kop en als ik wil rollen voel ik dat m'n peddel gebroken is (niet verwonderlijk; er zat al een tijdje een barst in). Damn! Tja dan maar aan het lusje trekken. Ik pak een achterpuntje vast en word snel naar de kant gebracht, want op het einde van deze pool zit een val die niet gevaren wordt. Intussen duikt Gert de laatste drop af en bij het boven komen zie ik dat z'n blad gebroken is.

Het is duidelijk brokkendag vandaag; lekke band, ruit van het busje stuk en twee gebroken peddels.

David en zijn volgzame schaapjes

De Siete Tazas, een mooie afsluiter van ons Chili-avontuur! En wat mij betreft, samen met de Achibueno en de San Pedro één van de hoogtepunten van deze kajaktrip.

Pepe

22 saltos - the return

2010-01-04T11:39:00.002+01:00

Na lang beraad, incluis veto's, jokers, embargo's, meerdere stemmingen en veiligheidsoverwegingen, hebben we gisteren besloten om niet meer de Vingtedos Salto's te varen maar enkel de Siete Tazzas. Dus enkel een korte afdaling en de dag erop doorrijden om op een deftig uur in Santiago te zijn. Daar deze felbestreden beslissing al bij aanvang omstreden was :-), onstond er het bizarre idee om toch nog 's morgens vroeg de 22 Salto's te bevaren, zij het wel om ZES UUR 's morgens opstaan, jawel, 6 uur. Echt zie ik dit niet zitten omdat ik me voorgenomen had de laatste avonden van m'n verlof wat te genieten, maar na de asado (BBQ) blijkt al het bier al op te zijn, enkel een doosje wijn rest nog en al snel is duidelijk dat er niet veel meer gebeuren gaat op de pikdonkere camping. Ik ga slapen om om 6 uur op te staan.

Rond 5 vijf ben ik wakker, ik sta scherp, er is nog gebabbel op de camping, toch enkele chilenen die wat doorgezakt hebben. Na nog wat snoozen sta ik er om vijf na zes en ja, David, Thomas en Menno zijn ook van de partij, alleen besluit Menno om snel nog een boek naar de bib te brengen en kruipt terug in z'n nest. Wij hebben geen haast, boterhammeke met confituur, eitje bakken, koffietje, zelfs uitgebreid baños. Maar als de zon haar kop boven de bergen steekt, beslissen we om aan te zetten voor het te warm wordt.

Aanzetten, te voet wel te begrijpen, want voor de Vingtedos moet je de boot zelf 1 uur omhoog dragen. Met z'n drieën gaat dit best vlot en mits het nodige gekleffer door de struikgewas en droge bos staan we al snel aan de instap. Het kloofje zit er heerlijk uit, de eerste zonnestralen vallen juist op het sprankelende heldere water. Maar niet te veel poezie, we zijn hier om te varen en door te varen, niet al teveel fotostops of getreuzel.

De waterstand is net iets lager dan onze vorige afdaling maar de recepties na de vallen zijn nog altijd even zacht.

We houden een mooi tempo aan, paddelslag paddelslag paddelslag val, paddelslag paddelslag paddelslag val, maar dan even plots, oops stop, 'is deze de hoge?', 'yep'.

Ja, bij de 2 hoge vallen gaat het hartje toch even sneller slaan, slik en go, 8 meter vrije val omlaag, yeehaaaaaa. Zalig zachte landing, alles ok. Ook bij de gedraaide 9 meter val langs de wand gaat het heel soepel, oeef. Ik geef toe dat er toch wat zenuwen waren om om 6 uur 's morgens de allerlaatste afdaling aan te vatten, 'we gaan het nu toch niet verknoeien hé?'

Maar nee hoor, integendeel, het is zalig varen, ochtendstond, zonneke, fris water, gewoon zalig. Ook de laatste passages die iets technischer zijn gaan vlot, een walibi slide, een verplichte 4 meter boof naar links en een zeer smal wormkanaal waar het gat op 't eind me toch een chandelleke aansmeert.

Heel voldaan met een brede smile komen we aan. De eerste wakkere kampeerders staan zich aan de rivier te wassen. De anderen zijn net wakker en tegen de middag is het kamp opgebroken zetten we aan richting Santiago.

Bye Bert alias Birdy.

oudejaarsavond - party in the stomach

2010-01-03T21:13:00.002+01:00

Onze laatste rivier van het jaar 2009 zit er op, de beneden Palguin !

Wat normaal een run van max 1 h zou zijn is door de zwempartij van Kevin (en de zoektocht naar de boot) weer sterk uitgelopen. Gelukkig hebben we deze ochtend al de inkopen gedaan voor de BBQ. We zijn met zijn allen uitgenodigd bij Xavier, een Chileen uit Santiago die hier in Pucon op verlof is en met ons heeft mee gevaren op de Rio Desague.

Het is inmiddels al 17 h als we aankomen aan de uitstap en dan merken we dat de camionette van onze senor Guia platte band heeft ! Ach wat, het is hier chileense tijd, don't hurry... Nieuwjaar wacht wel.

Na een korte douche (sommige een echte, anderen een quick shower...) om onze stank toch enigszins te verdoezelen en het aantrekken van onze laatste propere kleren (de 5e onderbroek) trekken we richting onze gastheer.

Hopelijk is de regen geen spelbreker en kan het tuinfeest beginnen. (Ja inderdaad; regen. Het regent hier al sinds we toegekomen zijn in Pucon, Het is hier deze tijd van het jaar normaal altijd mooi weer zeggen ze dan. Ik begin stilaan te vermoeden dat die Chilenen ons een dikke blaas hebben wijs gemaakt)

Senor Guia ontsteekt de BBQ met zijn beruchte vulkaan (zou dit dan de vulkaan zijn waarover ze het steeds hebben in Pucon want we hebben er niet veel andere gezien door de bewolking ?) en start dan met het braden van de kolossale stukken vlees. In tussentijd vloeit de drank rijkelijk...

Tegen vijf voor twaalf (helft van de Chilenen dus te laat) trekt iedereen uit de omgeving naar het strand voor het vuurwerk (alhoewel, tot op het strand zelf geraken we niet, misschien is dit ook weer één van die mythes van Chili en is er helemaal geen strand ?).

Het is een mooi schouwspel. Maar wat vooral opvalt is dat dit hier een echt volksfeest is. De mensen zijn dolenthousiast en overal ontluiken de salsa dreunen en beginnen mensen spontaan te dansen.

We trekken ons terug naar onze gastheer en zoals het in Chili blijkbaar de gewoonte is nodigt iedereen mekaar uit en na enige tijd groeit het huis en de tuin van Xavier uit tot de plaatselijke discothéca.

Er wordt gedanst (waarbij de kapstok dienst doet als danspaal), gedronken, ge... Tegen de ochtend staat het huis helemaal overhoop en begin ik me toch stilaan af te vragen of onze gastheer nog geen spijt gekregen heeft van zijn hospitality.

Wanneer het duidelijk wordt dat Xavier en zijn vrouw naar bed toe willen verlaten we (enigszins beschaamd voor de boel die we achterlaten) het pand.

Diegenen die nog even door willen gaan begeven zich naar de plaatselijke cafés waar het feest duidelijk nog niet aan zijn einde is. De anderen gaan slapen. Alle cabanas waren volzet dus moet iedereen bij David thuis slapen.

Daar aangekomen blijkt het raam van de living in diggelen te zijn en overal zijn sporen van bloed. Even doen de geruchten de ronde van een inbraak en aanval op onze chauffeur (Albert alias pencil). Maar nadat de eersten ergens in het huis van David een plekje gevonden hebben en hun slaapmatje ontrold hebben komt David aangereden van de kliniek. Het blijkt dat pencil wat te diep in het glas gekeken had, wou gaan slapen, naar hier is gekomen, is gestruikeld aan de voordeur en vervolgens door het raam is gevallen. Een stukje glas in een adertje op zijn hoofd heeft gezorgd voor het bloedspektakel maar het leek allemaal veel erger dan het is. De wonde is intussen verzorgd en hij kan zijn roes beginnen uitslapen. Hij vindt nog een plekje naast Koert op de zetel en valt dan in diepe zwijm. Hieruit blijkt alweer dat alles naast het varen veel gevaarlijker is dan het varen zelf.

Ik wring mezelf in mijn mandje onder de kickertafel en terwijl iemand nog snel naar de WC spurt :-) laat ik me wegglijden naar dromeland.

Wanneer ik wakker word voel ik opnieuw enige schaamte over mij komen. Op de hele beneden verdieping is geen vierkande meter meer vrij. Overal liggen stinkende, knorrende lichamen.

Tegen de avond is iedereen weer voldoende te been om de terugtocht naar Santiago aan te vatten. Nog snel versieren we een paar kadootjes voor Coté (vrouw van david) ter compensatie voor al onze overlast en vangen dan onze terugweg aan. Onze reis begint stilaan op zijn einde te lopen. Als afsluiting willen we nog eens opnieuw naar de Rio Claro voor de watervallen van de Siete Tazas en de 22 Salto's.

Als de katers tegen dan verwerkt zijn tenmninste...

Wim

San Pedro, extra foto's

2010-01-01T17:45:00.001+01:00

Gert going down op eerste wavetrain

Harry pakt per ongeluk een side surf en komt rap naderbij, rot op, uit de weg!

Ergens in een van de wavetrains

Idem, maar wel op weg naar een rolletje

David styled tussendoor even een stevige wals, ach je moet er maar lol in hebben, wij hadden al genoeg aan de wavetrains (-;)

Op jacht naar Harry

Harry beklimt een berg

En weer achtervolgen (-;)

Menno

dag 18, Lower Palguin

2009-12-31T22:51:00.003+01:00

Thomas on first slide

Camera-menno sliding in

Well, my last swim of the year...! Tradition has it with this group that the one who swims is the one who writes the blog. Today I was the only one. They ask me what did I swim today and I ask them what have you portaged today!

David on first drop

Birdy on first drop

Somehow I have been adopted and shown much kindness by this group. In the last 7 days I have run 6 rivers here in Pucon, most with these guys. Its a strong group and while I can only understand them when we speak in English or are on the river (seeing the same universal language of excitement and concern), I feel as if I have made some new friends.

David in the triple boof, he ran 2 of them, Kevin ran one and swam the second, we portaged

Thomas on the auto-boof, this was super fun!

Let us see if I can get all the names: Harry, Thomas, Menno, Gert, Wim, Birdie, Koert, Pepe, Jan, Famke, Sandy, David (Sickie)and Kevin and Sarah-14 in all(oh, and let's not forget Josh and Alberto) so 16!

So you can imagine with such a big group it takes along time to do anything, but hell, it's South America and everything takes more time than it should-el vivo tranquillo...there's always an Escudo at the bottom...burp (hands on your foreheads!)

small delay for the Asados, plan to start at 5, started at 8 (el vivo tranquillo(-;)

I tell them all you come to Colorado for some boating and adventure, maybe onbe day, time will tell...

For now, it is the last day of the year with a new one coming. Cheers! Happy trails my new friends, may ours cross once again! Salud and felice nuevo ano amigos!

Kevin

dag 17, de beneden Fuy, Harry’s carnage

2009-12-31T22:37:00.003+01:00

Tja, het is zover, mijn 2e zwempartijtje is een feit. Maar laten we bij het begin beginnen…. We hebben de nacht doorgebracht op ’t erf van een boertje. Toen we aankwamen in pleurisweer op de brug bij de instap van de beneden-Fuy kwam ‘r een man aangehobbeld die ons vertelde dat het zijn terrein was. Na wat onderhandelen konden we gebruik maken van zijn luxe-cabana.

Onze slaapplaats blijkt een lichtelijk armzalig kotje te zijn, maar wij zijn allang blij dat we een beter onderdak hebben in dit gure weer dan onze tentjes. Alle mogelijke materialen zijn gebruikt, hout, karton en plastic. We instaleren onze bedjes in 1 ruimte en de andere ruimte is voor de maaltijd bestemd. Het past allemaal net. De nacht is lang, de meesten slapen slecht, en de peyo’s vliegen in het rond.

S’morgens (Chileense tijd dus pas na 12en) vertrekken we om de boven-Fuy te scouten. We komen bij een schitterend hotel waarvan 2 delen een vulkaan-achtige ruimte, waarlangs een kunstmatige waterval loopt, en een houten toren het belangrijkste deel vormen. Daartussen zijn pallisades en hangbruggen gemaakt. We krijgen een rondleiding van één van Albert’s vriendinnen. Hoe ze dit verzonnen en gebouwd hebben… geweldig!

We bekijken de Saltos Leones, maar door het toch wel hoge water is dit echt een dikke maat teveel voor ons. Birdy heeft deze vallen bij zijn vorige bezoek wel gedaan, maar nu…. No way!!

Dus terug naar de beneden-Fuy. Naast ons kot van vannacht stappen we in, vaarders zijn David, Menno, Gert, Birdy, en ik (zei de gek). De rest neemt een rustdag.

Ik zit in aanvang als een dweil in de boot na weer ’s een slapeloze nacht, maar de rivier is weer eens geweldig. Zelfde shit als gister, maar nu continue en met meer kruisstromingen.

Dus, flinke hoge golventreinen en één grote rollercoaster. Na een korte tijd ben ik weer gewend en voel me weer thuis op dit water. De hele bubs vaart in een lint achter Senór Guia aan.

Als hij een spoelhoek neemt, dender ik er achter aan, Birdy volgt. De rest neemt de linkerkant om dit te ontwijken. Al het water dendert hier in, en draait als een dolle een mooie ronde. Leuk! denk ik nog….
Het is toch een volle maat dikker als verwacht en met moeite draai ik mee in de eindeloze stroming. David vaart uit, en ik wil volgen. Fuck! Dit valt best tegen, ik wordt even hard terug de kolk in gestuurd door de golventrein. Overgang keerwater-hoofdstroom is zo’n 5 meter breed en turbulent met flinke kolken.
De route om uit te varen is vlak langs de wand, maar ook hier wordt je gemeen onverwacht uit lijn gezet door paddo’s en kolken. Mijn eerste poging mislukt, en achter me zie ik Birdy het ook niet redden. Nog eens.
Mee met de stroming en zoveel mogelijk naar links door de golven. Weer kom ik uit bij de wand en draai vrolijk terug de mega-kolk in. Omstebeurt doen Birdy en ik een poging, we proberen via één van de golven te traverseren, maar telkens eindigen we weer in de hoek. Ver aan de overkant staan Menno en David met grote pret onze rondjes te bekijken.
2 kleine keerwaters in de uiterste hoek zijn ons enige rustpunt, ik vaar er na een aantal pogingen in om wat op adem te komen. Birdy weet het keerwater met wat moeite ook te bereiken…
Ik denk er weer klaar voor te zijn en geef wederom alles. Ik kom niet eens in de buurt en wordt omgeduwd door de harde rails van de Burn. @#$%!! 1e rol… mis! 2e rol, idem… Met mijn 3e rol komt ik (maar net) overeind. Pwehhh! Maar dan spoel ik, buiten adem, tegen de rotswand. Ik kant nog wel goed op, maar mijn peddel zit tussen boot en wand en floep, ik donder weer om. Ik kan niet meer, de Batarij is leeg en ik trek de lus.
Ik zwem in de paddos en kolken en voel direct dat dit foute boel is. Ik neem wat flinke slokken Fuy-water en er wordt flink aan me getrokken. Geen lucht!! Help!!!
Birdy ziet alles gebeuren en is vlot uit zijn boot gesprongen, respect!! Direct gooit hij mij een perfect gemikte lijn, half kotsend probeer ik hem te pakken, maar ik ben krachteloos. Ik graai om me heen, voel even de lijn maar heb ‘m niet. Nog meer water binnen. Dan voel ik de lijn en gelukkig, ik heb ‘m. Birdy laat mij naar de kant stromen, maar de stroming is zo sterk dat ik de keerwatertjes voorbij vlieg. Ik heb nu echt geen kracht meer en als Birdy roept dat ik moet inhalen kan ik maar net genoeg adem bij elkaar scharrelen om terug te roepen: “Help!!!” De situatie is serieus, nog een rondje had al een probleem geleverd en behalve Birdy is er niemand. Met moeite haalt hij met al zijn kracht de lijn in, en meer dood dan levend kom ik aan de kant. Als die Birdy er toch niet geweest was…. Mucho Gracias, Bert!!

Ondertussen draait boot en peddel vrolijk rondje na rondje, maar we kunnen er niet bij. Om te springen heb ik ook ff geen zin in. Dan komt David aangevaren, draait een paar rondjes in de kolk en weet mijn peddel te vissen. Dan weet hij de boot aan te haken, gooit ‘m toch maar weer los want hij gaat de kolk weer in. Uiteindelijk weet hij hem toch vlakbij me te brengen en ik pak hem aan. Knap staaltje bergingswerk.

Ik kom wat op adem, maar ik heb toch echt geen zin om het nog eens te moeten proberen, de situatie was daar toch wat te hachelijk voor en ik zie de volgende trashing al aankomen. Ook Birdy wil niet meer, te link. David heeft 2 pogingen nodig en vaart dan de kolk uit, fantastische vaarder maar ons gaat dat niet lukken!

Er lijkt een mogelijkheid te zijn om via een scheur in de verder steile wand vol blokken en bomen er uit te klimmen, en Birdy en ik gaan op pad. Met touwen komen we boven, waar David via de andere kant op ons staat te wachten. Uiteindelijk zijn we eruit en varen we de rest van de tocht, weer over prachtig dikke golven, één grote achtbaan. Al snel zijn we bij de wegbrug waar de rest ongerust staat te wachten, want het duurde toch wel erg lang allemaal. Nogmaals bedankt Birdy & David!! S’avonds haal ik een dikke fles rum voor Birdy, heeft ‘ie verdiend.

Happy Boatin’& Be Safe!! Harry

San Pedro

2009-12-31T01:44:00.003+01:00

Vandaag staat op het programma de San Pedro. Een volume klasse III, III+. Tof, dat wordt ewa rustig varen en terwijl wat van het landschap genieten.

De instap is op een meer. We moeten aan senor Guia vragen welke kant we uitmoeten. Het water is glashelder met een lichte blauwe kleur. Op de bodem van het meer ontwaar ik een volwassen boom, ontdaan van gebladerte. Mooi.
Er staat best wat wind en de regen slaat in ons gezicht. De San Pedro wordt gevoed door de overloop van het natuurlijk meer en nu stroomt het gelukkig wat sneller. Er zijn een paar speelgolfjes, waar we met onze volumeboten wat proberen te surfen. Ik heb me voorgenomen om niet te spelen, om mijn schouder niet onnodig te belasten, maar toch duik ik in de eerste speelgolf. Boem, om, proberen te eskimoteren, links, rechts, tevergeefs. Dju, zwemmen. Op de kant kijk ik naar wat er gebeurd kan zijn.

De San Pedro maakt in haar eddy lijnen wirlpools. Dit zijn draaikolkjes van soms een meter diep die soms ontstaan en terug verdwijnen. Pepe had al eens getoond dat het lastig is om hieruit te varen. De truuk is om samen met de draaikolk naar buiten te draaien en met de middelpuntvliedende kracht hieraan te ontsnappen.
Blijkt dat ik in zo'n ding ondersteboven zat. Eskimoteren is hier echter heel moeilijk. Je moet dan wachten tot de wirlpool vanzelf weer verdwijnt. Dit wist ik niet. OK, niet meer spelen.

De rivier biedt nog enkele speelgolven en verder nog een aantal golftreinen. De meeste zijn te zwak, een paar zijn heel hevig. In de "horloge" ga ik in het begin nog eens om, ik wacht tot het wat kalmer wordt, maar deze trein is een 400m lang. Weer een foutieve rol en weer zwemmen. Mijn boot wordt een goede 400m verder aan de kant geduwd. Over de gladde rotsen lopen duurt te lang, dus gooi ik mij in de stroming. Kan ik hier niet uit? Nee. OK, dan maar verder.

Ik herinner mij de San Pedro als een rivier met een handvol golftreinen en evenveel speelgolfjes, maar vooral met urenlang vlak water. Men is bezig om deze rivier af te dammmen, maar de beton barst nu al, dus is het twijfelachtig of 2010 als einddatum van deze rivier zal gehaald worden.

Gert

Nog even dit: De golventreinen zijn geen kleintjes. Op sommige plekken heeft deze rivier een puur Futa-karakter, met het verschil dat er hier stukken vlak tussen zitten. Maar vergis je niet, golven van 3 a 4 meter zijn hier geen uitzondering en dan nog eens in serie. Niet iedereen vindt dit leuk, anderen juist weer wel. Ik geniet!

Op de plek waar ze de dam gaan bouwen, vaar ik zo´n massieve golventrein door. Ineens klapt de golf voor me terug, mij inclusief. Bam! Het water geeft me (onder water) een verrassend harde beuk. Ik rol en blijk nog steeds in de golf te zitten, en side-surf met flinke air. Ik kijk waar de rest blijft, en dan zie ik Koert over de kam van de vorige golf heen vliegen, recht op me af! Snel kant ik op, steek mijn peddel diep, en laat me door sleuren. Op een haar na raak ik Koert niet, die met grote ogen om gaat. Hij rolt, en samen stuiteren we verder. Heb ik je geraakt, vraag ik geschrokken. Gelukkig blijkt dat niet het geval te zijn en gierend van de pret vliegen we verder over de enorme golven. Dit is, ja het is waar, beter dan sex ;) en zo heb ik nu sex met Koert gehad.... Ach een gat blijft een gat... ;)

Harry

De Thermas

2009-12-31T01:23:00.003+01:00

Nadat David en Gert de Llancahue gevaren hebben, gaan we door naar de Thermas, natuurlijke warmwater bronnen die rechtstreeks verwarmd worden door de vulkaan van Villarica. Hier heeft iedereen wel zin in, na deze koude regenachtige dag.

Via een dirt-road komen we bij de thermas geometricas, alwaar de parkeerplaats vol staat met dikke 4x4 bakken. Dat belooft wat, zouden wij stinkende kayakers niet heel erg uit de toon vallen?

We vallen inderdaad aardig op, maar dat komt meer door de grote van onze groep. In zwembroek, neopreen shorty of ondergoed plonzen we het eerste bad in. Direct staat op al onze gezichten een gelukzalige glimlach. Dit is genieten! Bij de ingang stond een bordje: “do not contaminate the water in any way….” Maar waarschijnlijk drijft er al vlot een olie-achtige vlek in en op het water ;)

De locatie is schitterend. Het hele gebeuren is gebouwd in een spectaculair kloofje, waar een ondiep beekje doorheen kabbelt. Op palen is een vloer gebouwd en een pad omhoog de kloof in, langs vele warme baden. Het beekje en een paar watervalletjes en douches zorgt voor koud water bassins.

Helemaal bovenin is een schitterende waterval en de kloof is groen van het mos en plantengroei. Gewoonweg fantastisch!

We houden ons nog in, al komen er af en toe bepaalde ontblote lichaamsdelen boven drijven.

We gaan van bad naar bad steeds verder omhoog, onder begeleiding van foto- en video- camera’s. Helemaal bovenin gaan David, Bert en Koert nog even een koude douche nemen onder de grote waterval. Door de druk van het water worden ze direct ondersteboven gespoeld.

We blijven tot vlak voor negen uur badderen, het wordt schemerig, en het gaat zachtjes regenen. We kleden ons om en vertrekken in een bus vol met zwaffel…, euh, zwavelgeur richting een restaurantje een paar dorpen verder en zoeken dan een kampeerplek voor de nacht, aan een meer.

Harry

de Llancahue, Onofficiële rustdag

2009-12-29T04:23:00.001+01:00

Regen en ietsje langer slapen dan normaal besluiten we dan om de plannen weer es te veranderen. In de pts van naar de San Pedro naar de Llancahue. Das dan ni echt voor de beek, maar de termassen (warmwaterbronnen) die er ook liggen.
Bij de instap wil iedereen eigenlijk zo rap mogelijk naar het warme water, maar senor guia wil toch eerst nog es varen. Gelukkig wil er toch nog ene van de nirjhara bende mee.

Ik probeer nog om iemand meer mee te krijgen maar het is of te koud of geen zin of hebben wel een of ander blessure waarmee ze niet in het (koude) water mogen.
Na een beetje verkennen stappen Gert en ik in. Iedereen staat bij de waterval 500 m na de instap te wachten om fotootjes te maken. We nemen het keerwater net erboven en doen teken dat we komen.

Ik duik er eerst vanaf en laat Gert een beetje nerveus achter bovenin. Hup keerwater in, en wachten op Gert. Wil een foto maken ma daar vliegt Gert al. Schoon gevaren op de kop, rol ai nog ne rol en ja hij ligt veilig naast me in het keerwater. De paparazzi die boven staan willen nu eigenlijk in hun boot zitten, ma ja ….

We varen rustig verder, nog een dropje, iets verkennen en daar is de wornversnelling al onder de brug. Gert gaat dragen, en ik vaar alleen door, de paparazzi staan alweer klaar. Ik zwaai nog naar een meisje op de kant, maar zou eigenlijk iets meer op de versnelling letten, het is iets dikker dan ik dacht en vaar het ni echt zo lekker maar kom toch heelhuids in het keerwater beneden.

Gert komt erbij en we varen rustig verder.
Es overdragen, nog es scouten dropje varen en maar verder. We komen bij een dropje we scouten. Makkelijke aanvaar maar dikke stopper beneden.

We beslissen om kort op elkaar te varen, maar het gaat fout. Ik mis mijn boof en ga vol de stopper in. Mijn peddel word uit mijn handen gerukt. Ik probeer nog mijn handrol maar het lukt ni, ik trek de lus en baf Gert springt boven op mij en duwt me de wals uit maar senor guia is wel aan het zwemmen. Ik heb mijne boot snel aan de kant en Gert gaat achter mijne peddel.

Wim slaat een beetje in paniek omdat 300 m verder een dikke onbevaarbare pasaje zit, maar geen probleem. Gert neemt een keerwater met mijne peddel en we besluiten om ietsje sneller dan gepland om naar de warmwaterbronnen te rijden.

David (Senor Guia)

(foto's volgen)

Rio desague, happy hour in de bibliotheek

2009-12-28T05:18:00.000+01:00

Voor vandaag heeft senor guia de rio desague voor ons in petto. Volgens de beschrijvingen een klasse V creek vol met watervallen. We maken ons enigszins ongerust maar volgens Senor guia voor niets nodig… Het zou me niet verbazen als hij de komende dagen de beschrijvingen voor ons verstopt …!

Bij de instap gaan er uiteindelijk maar 4 man van onze groep te water. De rest heeft gehoord dat het happy hour is in de bibliotheek en wil wat extra boeken scoren. Ons team wordt aangedikt door een paar Amerikanen en een Chileen.

Na wat invaren, ja, ja we hadden zeker 50 meter vlak water, dient de eerste val zich al aan. Ik voel mijn hartslag tot in mijn kleine teen !

Iedereen duikt er goed vanaf en meteen is de toon gezet; de ene val volgt de andere in snel tempo op. Onmogelijk alles te beschrijven. Al na een half uur ben ik de tel kwijt geraakt.

Wat ik me herinner: vallen, vallen, Amerikaan aan het zwemmen en boot minimaal 5 minuten aan het tollen, een draagpassage, vallen, vallen, vallen, honden achter ons aan hij het verkennen, vallen, Thomas aan het worstelen met een wals, vallen, vallen en … nog eens vallen.

Ik begin er helemaal door te zitten. Niet zozeer omwille van de inspanning maar het is verschrikkelijk zenuwslopend en de adrenaline zit al een aantal uren in overdrive.

Eindelijk naderen we het einde… Nog een laatste grote val en dan volgt een stuk plat tot het einde. De val ziet er zwaar uit. Ik twijfel omdat op de lip van de val nog een envelop zit.. Ik zie er iedereen echter zonder enige moeite vanaf knallen en zie dat in de passage erna een vlak stukje zit dat voldoende tijd biedt om te rollen indien nodig. Ik ga er dan ook maar voor. Ik duik naar beneden, ga toch om en waarom weet ik niet meer maar ik kom uit mijn boot. Nochtans voor niets nodig maar het vat is leeg.

Senor Guia moedigt me aan om opnieuw in te stappen omdat het eindpunt niet ver meer is. Ik loos de boot en ga dan maar opnieuw te water.

Dan volgt een prachtig stuk natuurschoon. Een kronkelende beek met langs de zijkant begroeide rotsen, overhangende bomen en bamboe.

Eindelijk komen de mannen in zicht die vandaag in de bibliotheek vertoefd hebben. Ik zie er al naar uit om wat op krachten te komen. Dan blijkt dat er nog vier mooie vallen volgen. Harry heeft al ijsberend hier 3 uur op ons gewacht om deze laatste vier met ons mee te varen. Ik heb er nu vandaag al zoveel gevaren, dus die laatste 4 zullen er ook wel nog af kunnen.

De voorlaatste is heel dik, maar op het eerste gezicht vrij onschuldig. Ik pak alle moed nog eens bij mekaar en duik er af. Nog nooit is hier volgens senor guia iemand iets overkomen en zo ziet het er inderdaad ook uit. Maar wat gebeurt er… ik plof beneden, wordt omgesmeten en hang vast in de wals. Ik probeer nog mijn peddel goed te leggen om te rollen maar de kracht van het water is zo groot dat er niets te beginnen valt. Opnieuw moet ik mijn boot uit. Ik wordt nog wat getrashed en na een tijdje wordt ik onderdoor gespoeld en grijpt senor guia mij bij de nek en houdt mij boven.

David

Nu is het definitief. De laatste val pas ik. En maar goed ook. Deze is de hoogste van allemaal. Terwijl de rest kickt op de laatste drop sleur ik me naar de wagen…

En Sas, …Menno heeft gebaald vandaag en smeekt je op zijn blote knieën morgen opnieuw te mogen varen…

Wim

Chili saus

2009-12-27T21:55:00.002+01:00

Na al enkele dagen niet meer gevaren te hebben, gaat mijn vakantie in Chile een nieuwe wending nemen. Ik heb fantastisch wild water gevaren, en ook gezien, een hele mooie kloof gevaren vol watervallen, die gedachte zal me waarschijnlijk nog heel lang bijblijven. Maar ik zit niet lekker in mijn nieuwe boot, en in de oude voer ik ook al op kousevoeten, om er niet nog een scheur in te maken. Gelukkig zijn de slopende nachten in tentjes op ijzige hoogvlakten voorbij en zitten we nu in comfortabele huisjes, maar als je niet kayakt in Pucon, is het zonde de rest van het land onverkend te laten.
Ik heb net 5 dagen Valparaiso geboekt, een stad vol vakantievierders aan het strand, in het warmere deel van Chile. Daarna nog 2 daagjes Santiago, en dan zie ik jullie op de luchthaven, of mischien al de avond ervoor. Vanwaar de titel? Chili saus = hete salsa, ik ga kijken of ik daar wat kan salsa dansen.
Mannen, allemaal bedankt voor jullie kameraadschap en steun, het was onvergetelijk...
Cas

Rio Maichin

2009-12-27T03:31:00.001+01:00

Zon, regen, zon, regen... hey dit hebben we niet besteld. Maar ok, zo rap mogelijk in die boot dan merken we daar niets meer van. Op het menu vandaag de Maichin, naar 't schijnt niet te zwaar, mooi, beetje playrun en beetje creeken. De spiertjes beginnen wat strak aan te voelen, maar het hoofd is nog fris. Hoofd fris? Blijkbaar niet voor degenen die blijven plakken zijn in de bar tot het ochtendgloren.

De beek start vlak, we surfen even wat in een mooie golf maar al snel volgt er de wake-up-call, 2 passages die lekker doorstromen, maar toch een walsje hebben op 't eind.

Dan zegt Mr Guija David, opgelet er volgt ergens een passage met een stevig gat op links. Blijkbaar drong dit bij niemand goed door, want plots duikt Mr Guija een golfje af, zijn bootje wipt omhoog, hij trekt zich erdoor, doet teken 'naar links', lukt me net, schuif eraf, blijf even hangen, yeeha erdoor. Jan volgt maar wordt volop gegrepen, backloop, oops, pure trashing, nice ;-). Hij spoelt eruit, maar de energie om te rollen met z'n rechtse paddel terwijl hij links is, lukt niet meer, one swim. Wim volgt ook, duikt ook volop het gat in, yeehaa, z'n neus gaat omhoog, dan z'n staart, maar hij blijft trekken en ja ... erdoor. Ook Harry volgt de leuke lijn, blijft even plakken, op z'n dak, paddel diep, fris hé, spoelt ook door. De rest heeft het lijden gezien, en neemt het keerwater,waarna ze de goede lijn varen of dragen.

Daarna volgt een passage die we dragen, een klasse teveel met enkele onderspoelingen die Thomas even test door z'n paddel erin te gooien (Thomas is sowieso wat slordig met zijn materiaal, zie Palguin verslag), oops effe wachten en ja hij spoelt eruit na een minuutje. Verder op wordt het kalmer, prachtige flora, mooie passages, stenentuinen, trappen, blokken. We varen door tot David ons terug de kant op stuurt. We staan voor een S-bocht met een verval erin omringd door veel rotsen. David vaart, ik volg terwijl de rest voor video en foto's zorgt, gaat lekker, dus de rest volgt, maar blijkbaar toch niet allmaal zo vlot. Thomas vaart het mooi, Harry volgt met een zalige U-boot move, ook Koert knalt eraf. Maar dan volgt de carnage.

Wim komt eraf, gaat om, rolt, ok, maar hij slaagt erin om op uitstroom terug om te gaan. Maar de volgende passage is opnieuw moeilijk en hij wil deze niet afwachten, kiest de veilige weg, uitstappen, zwemmen en zorgen dat we aan de kant zijn, zwem 2. Menno doet dezelfde move, alleen minder zacht, hij beslist namelijk de bedding van de rivier wat te verbouwen met zijn gezicht. Eerste poging gaat mis, tweede poging blokkeert de peddel tussen de stenen. Hij kiest de veilige weg, zwem 3. Na wat opkuis werk, paddels, boten en vaarders terug samen krijgen, varen we door.

Er volgt nog één dikke passage, die volgens de beschrijving er zwaarder uitziet dan het is. Het is een lelijke rotsige trap, waar de rivier van afdondert, aiii rotsig. Er is een lijn, full-on, maar El Guija bevestigt dat dit de lijn is en hij knalt eraf. Zouden we... net teveel twijfelen, er is een zwembad achter de passage en geen pijnlijke rotsen. We gaan ervoor, yeeehhhaaa, te gek het schuim in gedoken, super adrenaline kick.

De anderen dragen en al vlug varen we allen samen in een prachtige kloof, jungle beplanting hangt van de wanden af, watervalletjes kletteren omlaag, echt een plaatje. We dobberen door tot het einde, waar een fris pintje op ons wacht.

Bye Bert

Rio Palguin, open dag bij de bibliotheek

2009-12-26T03:24:00.009+01:00

Het is eerste kerstdag, het feestje is voorbij, nu moet er echt gevaren worden. Het team is er klaar voor, de boven Palguin gaat het worden, tegen twaalven begint het te kriebelen, we moeten nu toch echt wel het water op…
Rond half drie is dan zover, busje vol, chevy volgt, op naar de Palguin, het team is er klaar voor!

Onderweg nog even stoppen voor een paar foto’s van de vulkaan en dan een grindweg richting instap waar we een prachtig zicht hebben op de eerste waterval, een vette drop van 20-25 meter, de Salto de Palguin. Wij doen het stuk daaronder, gelukkig (-;)

(op de terugweg komen we een paar mannen tegen die deze val net gevaren hebben, respect en no way!)

Vandaag dus de upper Palguin, 4 stevige drops met wat lekkers er tussenin.
We duiken vanaf de weg het oerwoud in en komen na een "relatief" eenvoudige afdaling onderaan de Salto de Palguin uit. David, Thomas, Pepe, Cas en ik stappen alvast in vanaf een seal-launch vanaf een natuurlijke brug over de rivier. Pepe duikt in, gaat om en rolt, even later zie ik hem toch zwemmen, zijn spatzeil is los gegaan. David en Tomas gaan er achteraan. Cas en ik duiken ook maar naar beneden en hopen er het beste van…

Waar Pepe aan de kant gekomen is, is het slechts een korte passage voor de eerste drop. Keerwater links voor (of na ???) de boom. Thomas pakt het keerwater maar de verkeerde, op het randje, probeert daar uit te stappen, gaat om en spoelt met boot en al de double drop waterval in. Ik ben niet blij, stap samen met Cas uit, pak de lijn mee en ga kijken of ik nog kan helpen.

Uiteindelijk zie ik Thomas aan de overkant staan, hij heeft de gehele passage gezwommen, heeft een absolute melt-down gedaan in de laatste drop en is pas 15 seconden en 10 meter verder boven gekomen, Thomas is bleek en niet blij, hij moest heel veel moeite doen om vanuit de donkere poel naar het licht te zwemmen en dat duurde duidelijk te lang.

De rest van de ploeg heeft het geheel verkend en zagen Thomas zwemmen. Twee amerikanen vooraf gingen ook niet echt lekker van de double drop af dus iedereen die heeft verkend is shaky.

Pepe stopt, Cas stopt, Thomas stopt, de verkennende ploeg stopt, allemaal moeten ze nog een boek terug brengen naar de bibliotheek. Bert (die is wat later ook nog komen aanvaren) en ik blijven samen met David over.

David vaart de passage nog tweemaal voor, Bert wil niet, hij stopt, ik wil wel , Bert twijfelt, en wil dan wel als ik maar ga. Uiteindelijk (meer dan een uur nadat we zijn ingestapt) gaan we ervoor. Bert zijn run is niet clean, blijft in een ongewenst keerwater hangen en moet door de eerste wals om uit te varen, redt zich en gaat de tweede drop goed af (super boooofff ). Ik twijfel weer (sta hier al een uur te kleumen, filmen, klooien) , stoppen? Bert komt omhoog en pakt mijn camera, nu moet ik wel (-;)

De run loopt perfect, eerste drop goed op tempo gebooft, tweede drop ook, toch om in het zog maar soepel omhoog.

Zo gaan ook alle volgende drops, heftig, stevig maar clean, niets aan de hand, ik rol nog twee volgende drops en voel me helemaal top, ben heel errug blij!

We dragen de laatste drop, David springt nog de poel (14 meter in het zog), dat weiger ik, te veel ongelukken gezien en gehoord op dat gebied.

We dragen uit en maken kennis met de zenuwpeesjes van vandaag, ze balen allemaal en David besluit morgen maar een mellow dagje in te gelasten.

Menno

Dag 11, Rio Trancura

2009-12-25T00:58:00.001+01:00

Zoals gewoonlijk een traag dagje, we lopen nu een avond en ochtend in Pucon rond en ons tempo past zich helemaal aan, aan de lokale stijl, Pucon heeft wel wat, haaks raster van wegen met leuke houten huizen, veel kroegen, eettentjes en winkels.
We eten in de 77 net naast het raft bedrijf waar David werkt, ik ben al snel weg, met familie en kinders mee om te slapen, anderen gaan nog door of gaan verder (-;
Tegen negenen is een deel wakker in het huis van David, maken we de omgeving onveilig, komen een oude kroeg-gebakje tegen (niemand aan blijven hangen, zeggen ze (-;) , doen een hospitaal bezoekje en tegen drieen rijden we weg naar de Trancura, de home-run van David. Josh, de Amerikaan die aan de Maipo ook meeging, is hier ook, hij heeft de peddel van Koert meegebracht die hij de volgende dag 50 km verder in een keerwater vond.
Ik heb een rustdag, heb ik besloten. Eenmaal langs de rivier kriebelt het verschrikkelijk “in Chili een dag niet gevaren is een dag niet geleefd” toch? Gooi mijn boot er ook maar af, ik ga mee.
We stappen in op vet vlak water, vlakker dan dit kan toch niet, maar het moet goed komen zegt David.

De eerste passage dient zich aan, David roept even “over rechts, kruisen naar links, dan rechts en weer links, als het niet goed gaat, gewoon rechtdoor, tussen de blokken door”. We knallen achter hem aan, de lijn is inderdaad evident en geen probleem, achter me zie ik echter wel wat bootjes vliegen en rollen. Uiteindelijk is iedereen zonder schade beneden.

De volgende drop, na wederom eerst stevig vlakwater varen is een maatje meer en we verkennen de drop, links aanhouden en dan gewoon gaan. Iedereen vaart ok, ik film en eenmaal terug bij mijn boot geeft Cas, als laatste overgebleven, aan dat hij ermee stopt, zijn nieuwe boot (de vorige is door Josh op de Yeso gesloopt) een Liquid Logic Gus is lang, heeft punten en rails, duidelijk niet Cas zijn ding, hij kapt ermee.

De passage gaat ok, zo volgen er nog een paar grote jongens tot de Miramar, een heftig vette drop over bijna 70 meter lengte, ik draag, de rest volgt, alleen Josh en David varen deze class V passage, met veel plezier en heel veel respect kijk ik het aan.

De Trancura dendert verder en we genieten van fantastische wavetrains, Harry pakt een rolletje en Gert een swim, maar verder is het heerlijk grote golven varen.

Eenmaal op de benedenloop besluiten we vroeger uit te stappen bij de laatste grote passage waar de chauffeurs en afvallers staan te kijken, filmen en fotograferen. We stappen vooraf uit omdat David wat schrik heeft om iemand in de grote wals op het einde te laten komen. De toon is gezet, “WALS OP HET EINDE, OPPASSEN”.

David vaart voor, geen probleem, de rest volgt, Harry is moe en koud, pakt een chicken run en ik ga ervoor, vol de passage in, grote golf, nog een, kruisen naar links om voor de wals weg te varen.

De tweede golf zet mij opzij en vanaf de zijkant jaagt de keerstroom mij ondersteboven. Oeps, dit is niet de bedoeling, “DE WALS, DE WALS”. Ik besluit hem op mijn kop af te wachten, leg mijn peddel klaar voor de rol en wacht, wacht, wacht, wacht , wacht, wacht, ….

Ik leeg mijn boot op een eilandje en vaar terug naar het uitstappunt waar ik uitleg dat denken en redeneren onder water misschien iets te veel van het goede is (-;)

Vanavonde hebben we Asado bij David thuis, kerstavond, morgen uitslapen, de katten bekijken, empanadas scoren en dan de Palguin gaan vallen.
Menno

Rio Laja

2009-12-24T14:50:00.011+01:00

De hele nacht klappert mijn tentje in de wind, ik slaap niet best en kom redelijk moe mijn tentje uit. Het uitzicht is echter fenomenaal, voor me een meer, rechts een vulkaan en achter me een schitterend besneeuwd massief met gletsjer.

We zitten op de col de Laja bovenop een grote hoop vulkaan puin. Vannacht aangekomen na weer een lange rit vanaf de Nuble.
Vooraf hebben we moeten stemmen om te kunnen bepalen waar we naartoe gingen, naar de Laja (3 km WW IV+) of direct door naar Pucon. Ik heb liever de lange rit verdeeld over twee dagen en de Laja ziet er mooi uit op de foto. De Laja wint en daarom staan we nu op deze winderige col te kleumen.

Het vuur is in de vulkaan maar uit de groep, bewolkt, koud en winderig en de helft die eigenlijk in Pucon hadden willen zijn.
We verkennen de Laja van bovenaf en via het boekje. Van bovenaf ziet hij er redelijk heftig uit dus dat zal 70 meter lager zeker het geval zijn.

Het boekje geeft duidelijkheid voor de groep, keerwaters varen is eenvoudig, er zijn er maar twee (-;) en zwemmen is in deze rivier geen optie, vlijmscherpe basalt richels wachten op je onder water, zelfs rollen is al een no go.

Wat doen we hier zie ik iedereen denken, wat had ik ook alweer gestemd gisteren?
David staat al te stuiteren op de kant, wie gaat er mee? Allee mannekes gisteren was het te plat, nu is het weer te wild wat wilde ge nou?
Ik wil varen, zit al een week zeker in mijn boot, maar ik wil ook een schaafplek op mijn been eindelijk eens een droog dagje geven zodat het een keer heelt.
David is teleurgesteld, foetert en vindt Koert bereid mee te gaan. Ok, dan ga ik toch mee, met zijn drieen zie ik het wel zitten.

Thomas, Cas, Harry en Pepe gaan al op weg naar Pucon, wij schouderen de boot en de rest rijdt de bus naar het stuwmeer aan het einde.

De Walk-in is weer pittig en na een uur inlopen, boten abseilen en pittig afklimmen persen we de boten door de oerwoudachtige vegetatie tot vlak onder een schitterende waterval.

De Laja dendert er direct vandoor, inderdaad een vette WW IV maar dan continu, niet een enkele passage een maatje meer dan het laatste stuk van de Yeso, daar had je nog enigzins overzicht.
Hier zien we vanuit de keerwaters (ja, ja, er waren zeker 3 keerwaters op de heftigste eerste kilometer dus het boekje heeft ongelijk (-;) alleen maar schuimende en bruisende horizon lijnen waar David gillend van genot vanaf duikt.

David vaart en ik vecht door, na twee km wordt het geheel wat minder continu en ik neem ongemerkt gas terug (of de spritt was op, dat kan ook).

Ik er achteraan in full combat stijl, sleurend door golven treinen, vette walzen en verblokte steile bochten. Ik loop vol op adrenaline en de twee broodjes van het ontbijt zijn al snel opgebrand, een vette wals pakt me, ik ga om maar rol snel overeind, even later zie ik ook Koert op zijn dak gaan en ook hij komt veilig boven, zwemmen is hier echt geen optie, het boekje heeft gelijk.

Een onnozele golven trein wordt me fataal en ga om. De eerste rol zit niet goed en ik val terug en voel de keien op de bodem. Snel nog een rol maar weer niet boven en weer een rotsblok, beng! Zwemmen is geen optie? dat zullen we nog wel eens zien, de rivier sleurt boot, peddel en mijzelf in razende vaart voort.
Ik probeer aan de kant te komen maar keerwaters zijn er niet. Via de takken aan de kant weet ik me uiteindelijk achter een rotsblok te parkeren. Dan begint het feest langs de kant door de oerwoud achtige vegetatie. David heeft mijn peddel en mijn boot blijft voor een steen hangen. David springt uit zijn boot en zwemt (!!!) de rivier over om mijn boot veilig te stellen, ik was al op weg naar het meer aan het einde.
Eenmaal weer in mijn boot, zwemt David de rivier terug (respect!!!) en we gaan verder naar het einde, het is nu slechts uitvaren en op het einde staat de koffie klaar. De Laja was helemaal top en met een grote grijns vertrekken we naar Pucon.

Menno

2009-12-23T01:46:00.005+01:00

Rio Nuble

(we zijn in Los Angeles, de hometown van Albert, de assistent van david op weg naar de Rio Laja, eten in een steakhouse met Wifi)

Bij het ontwaken aanschouwen we voor het eerst de Rio Nueble. Een relatief brede rivier met kristalhelder water en bezaaid met rotsen. De bescrijving uit de gids belooft ons een volle klasse IV. Na het ontbijt rijden we door tot het einde van de weg (als je dit hier al wegen kan noemen). De instap is op de Rio Sauces, een zijrivier die een halve kilometer verder uitmondt in de Rio Nueble. Cas en Harry moeten nog even een boek terug brengen naar de bibliotheek, de rest stap in.

Net voor we aanzetten komt de kerstman ons nog even uitzwaaien. Het blijft toch een gek gezicht; het is hier midden zomer, straalblauwe lucht, 30 graden en dan verzchijnt uit het niets een man met grijze baard en een dik rood pak.
Eenmaal aan het varen blijkt al snel dat die volle klasse IV ver te zoeken is. wellicht hebben we niet de waterstand die deze rivier nodig heeft. Het is best wel mooi varen maar het niveau komt amper aan een klasse III. EVen denk ik er aan om te stoppen en ik het busje te stappen dat ons heel te tijd meevolgt langs de weg. Maar ach, het is hier zo mooi. Ik vaar toch maar door.

Na een 15 km varen komen we in de buurt van ons uitstappunt. Net daarvoor duikt onverwacht nog een passage op waar alles net een maatje groter is. De blokken zijn een flink stuk groter, dichter bij elkaar en het verval steiler. Er is niet echt een overzicht. Voenkel en pepe varen voor me uit en draaien allebei een keerwater in om reikhalzend het vervolg te zien.

Dan vaart Senior Guida ons voorbij, nadert langzaam verder, doet dan gauw het OK-teken en zet zich schrap om de versnelling af te denderen. Pepe en voenkel zien het OK teken en zetten ook aan. Ik volg in hun kielzog. Van zodra ik de versnelling van dichterbij kan aanschouwen ziet het er verdomd wild uit. Ik geef wat extra peddelslagen om snelheid te maken en zoek een lijn. Ondertussen zie ik af en toe de boten van pepe en voenkel piepen uit de golven. Alleen, ofwel is de boot al leeg ofwel hangt de persoon in kwestie onderaan...

Tussen de boten, walzen, zwemmers door kan ik maar één kan meer op. Het gaat goed tot wanneer ik de laatste wals nader. Ik knal er recht op af en duik er volle gas ik. Mama mia wat een monster. Ik hef mijn peddel op om hem bovenop de wals te planten en er mij zo door te trekken maar ik kom maar halverwege. Mijn peddel rijkt zo ver niet. Het gevolg laat zich al raden. Ik wordt gretig door het gat in zijn muil getrokken. En hij knabbelt met mij alsof ik een kauwgum ben.

Ik surf voorwaarts, achterwaarts, zijwaarts maar er is geen ontkomen aan. Mijn krachten beginnen weg te vloeien en ik zit zo diep ik het gat dat ik niets van rondom mij zie. Plots sla ik om. OK, misschien lukt het zo. Ik steek onder water mijn peddel uit om de onderstroming te pakken te krijgen en wacht wat tot ik voel dat het wat rustiger wordt. Een tekort aan adem besluit mij niet langer te wachten en ik eskimoteer. Ik kom gelukkig onmiddellijk boven maar ik zit nog steeds in het verdomde gat. Wat gaat hij nu met mij doen ? Bellen blazen...

Ik hou het niet lang meer vol. Opnieuw wordt ik onder geduwd. Ik besluit dat het dan toch maar tijd wordt om mijn boot te verlaten. Ik duw hem van me weg en tracht zo snel mogelijk naar wat lucht te happen. In een flits kom ik even boven, mijn boot is weg maar ik bevindt me nog steeds in dat hol. Ik spartel, duw, trek, tol maar niets helpt. Ik ben een speelbal van het gat. Ik geef het op en dan... eindelijk spuwt het gat me uit. De wals die me zo lang gegrepen had is de laatste van de versnelling. Ik kom dus snel in rustiger water terecht maar hoe vreemd het ook klinkt. Desondanks mijn gebrek aan lucht lukt het me niet om diep adem te halen. In korte tukjes hap ik adem als een vis op het droge. Ik klauter naar de kant en moet daar even op positieven komen. David heeft intussen al mijn boot aangepikt en is die naar de kant aan het slepen. Daar zie ik pepe en voenkel hun boot leegmaken. Die hebben dus ook moeten zwemmen.

De rest van de groep heeft het slagveld van boven min of meer kunnen volgen en nemen allemaal de linkse kant van de versnelling, mooi langs de wals heen.

Cut !

Wim

Chili, de eerste indrukken

2009-12-22T00:06:00.000+01:00

Yeeeeeeehaw! We zitten in chili!! Wat een land! Zodra we van het vliegveld afkomen zien we al snel wat voor een gekkenhuis(!) het hier is. Tegenstellingen te over…

Als we richting Santiago rijden zien we hoe ze hiert het vuilnisoverschot oplossen. Ze donderen gewoon alles in de rivier, we zien complete bankstellen met bijbehorende stoelen, autobanden en wat zal niet meer in het water liggen. What a waste!! De oevers liggen bezaaid met leeggestorte vrachtwagenladingen luiers en ander huisvuil. De mileuwetten worden hier met een flinke korrel zout genomen. Raar want het is hier zo mooi. Dat snappen ze dan waarschijnlijk zelf niet. Santiago zelf is een stad in een vallei, en hangt dus vol met smog. Bij ieder stoplicht staan een paar vieze mensen met mineraalwater en ijsjes tussen de rijen autos. Je zal maar zo je brood moeten verdienen. Toch staan ze vrolijk te lachen… Ook bij de kassa’s van de tolwegen staan er zulke lui. Regelmatig zien we op onze ritten barn-finds staan, ouwe Amerikaanse auto’s die vragen om een nieuw leven. Met onze pot zijn we direct miljonair, een peso is geen fuck waard. Het leven is hier wel redelijk goedkoop al zijn andere dingen juist weer “onbetaalbaar”, zeker voor de locals. Arm en rijk leven naast elkaar. Zwaar rokende complete wrakken rijden tussen splinternieuwe wagens. Vrachtwagens denderen vrolijk vlak langs je heen, en schijnen niks te maken te hebben met een snelheidslimiet.

Als je haast heb, kan je beter in het westen blijven. Hier in Chili gaat alles traag. Erg traag. Denk je dat ze in Frankrijk niet vooruit te branden zijn, tel er hier nog maar wat uurtjes bij op. Een auto huren bijvoorbeeld duurt makkelijk 4 uur. Eerst uitgebreid gedag zeggen, beetje hangen, praten, nog meer hangen, dan beetje zakelijk doen, tukje tussendoor, affijn… je begrijpt ’t wel. Ongeduldig moet je hier dus niet zijn. De mensen zijn echter wel gastvrij en in voor een geintje. Schijnbaar verstaan ze hier de kunst van het sobere leven, en zijn ze gewoon dankbaar met wat ze hebben. Moet je ’s in Europa proberen… Als je auto daar niet minimaal net zo groot is als die van je buren…! Het eten is hier ook geweldig. Onze gids, David, helpt ons bij de inkopen en veel locale gerechten zijn gebaseerd op vlees. Mmmm, heerlijk voor non-vegetariërs. Als we de snelweg afknallen richting het zuiden zien we links van ons continue de Andes, een bergketen die maar door blijft gaan en nog vol ligt met sneeuw. Aan water geen gebrek. Al zullen we ook wel eens een beek vinden die toch te laag staat.

We zitten (doodleuk) aan de andere kant van de evenaar, dus ja, we hebben hier echt volle bak zomer. De temperatuur is aardig aan de hoge kant en vaak zijn de wegen niet geasfalteerd. Dat betekent dat alles na 4 dagen al onder het stof zit. Thomas’ zijn huurauto is van binnen nu net zo stoffig als de buitenkant. De eerste “junglerit” hebben we ook al achter de rug, rijden over weggetjes wat meer geitenpaadjes zijn. Soms langs huisjes, zo klein en van elk beschikbaar materiaal in elkaar gezet.

Maar de rivieren…. Wat een feest! Gelukkig hebben we nog tijd zat om van dit fantastische land te kunnen genieten…

Harry

dag 6 en 7, De Rio Claro, Waterfalls!!!!!!

2009-12-22T00:04:00.007+01:00

Eindelijk asfalt!! Geen grote stofwolken voor onze neus, we zijn terug van de Rio Claro.

Herrie ducking in

Afgelopen vrijdag na het varen de Rio Teno, zijn we doorgereden naar de Claro. Eerst 20 km dirt-road terug naar de snelweg, dan 50 km naar het zuiden, dan de snelweg af naar het eerste dorp, waar we inkopen hebben gedaan voor 2 dagen in de wildernis. Daarna volgt er wederom 50 km dirt-road naar de siete tazas.De bus voorop, wij in de chevvy volgen en baden dus in het stof. Ach, het is de rokersauto, dus of je nu aan stoflongen kapot gaat of wat anders, who cares... Harry dus, die zit als sjeik kara ben nemsi met een grote lap over hoofd en mond voor in de auto uit alle macht zijn longblaasjes te beschermen.

Eenmaal boven op de camping zetten we de tentjes op, bouwen vuur en David rolt een koe uit over de bbq. Daarbij nog heerlijke worstjes en ander klein vee, we zitten helemaal vol, er blijft vlees over, dat is dan maar voor morgen, onderweg.

De volgende morgen rijden we een stukje naar beneden, betalen 3000 pesos de man om het park van de Siete Tazas in te kunnen. Op het eerste uitkijk platform zien we de laatste theekopjes gevuld worden. Een indrukwekkend gezicht, schitterende komvormige openingen in de rotswand waar kristalhelder water in twee trappen zo'n 6 meter naar beneden valt. Het aangezicht is de 3000 pesos absoluut waard en wij mogen het nog varen ook!

We kleden om en sjouwen ons materiaal door het bos omhoog, de instap ipittig, steil omlaag met touwhulp, uiteraard zijn we de helft van de groep al kwijt omdat die een ander paadje geschikter vonden maar een dik uur later zijn we er allemaal klaar voor.

Eerst een seal launch vanaf de kant, even een rolletje om warm te worden en dan naar beneden, punt naar links en een boof om een gat rechts te ontwijken.

Ik kijk het allemaal al filmend aan en mag dan als laatste de eerste serieuze val van de week doen. Aanvaart Ok, boof perfect en ik vlieg ver naar links op het schuim.

Er volgen nog een paar tussen drops en dan zijn we al heel snel bij de één na laatste val. Moest je hier nu boofen of juist diep induiken? David duikt over de rand en ik denk dat hij induikt. Niet dus, hij booft zonder dat ik het zie. Ik kiep dus als een dood vogeltje over de rand, rechtstandig zo'n 7 meter lager het schuim in, maak iets als een averechtse backloop en eindig ergens op de kop in het schuim links naast de val. De tweede rol zit en ik ben weer boven.

Ik zie daarna de rest in allerlei varianten naar beneden komen, boofend, induikend en alles er tussenin.

De laatste drop moet geboofd worden maar de val is al iets schuin aflopend, mijn boof is te hard en ik land plat op het water, er is dan wel schuim, maar dit voel ik toch wel in mijn rug. Mwah laten we hopen dat dat morgen beter gaat.

Menno

De volgende dag gaan we nog 's de Rio Claro doen, maar nu een flink stuk hogerop, alwaar de 22 saltos zitten. Dit stuk belooft nog wat dikker en met hogere drops te zijn. Ook de inloop is een flinke catagorie zwaarder. Met de boot op de nek lopen we door het woud langs de rivier omhoog.
Het is bloedjeheet en al na 5 minuten druip ik van het zweet. Onderweg ga ik een stuk of wat keren dood, maar na een ruim uur zijn we bij de instap midden in de kloof afgedaald. Ik heb nog een uur nodig om weer wat lucht te verzamelen, en dan kunnen we vertrekken.
De eerste drop lijkt veel op de eerste van gister, ook een boof schuin naar links over het gat onderin. No problemo, en licht schuddend van vermoeidheid en opwinding zitten we nu echt in de kloof. En wat een kloof! Dit is verreweg de mooiste kloof die ik in mijn (korte) kayak-carierre heb gezien, maar Menno, die toch al wat langer vaart, heeft ook nog nooit zoiets moois gezien. We zullen de rest van de tocht door kleine "kamertjes" van rots varen, soms een paar meter breed en een enkele keer maar een metertje breed.

Thomas

De 2e drop is er gelijk één van 9 meter en na wat huck&tuck oefeningetjes duik ik over de rand. Mijn ballen zitten direct in m'n buik, wat een hoogte! M'n valhouding is perfect en ik klets beneden in het schuim. Alle anderen komen er ook mooi vanaf.

Mais Non

Wim staat hoog boven ons te filmen, hij vaart niet mee vandaag uit angst voor z'n rug die een verschoven wervel heeft. Voenkel heeft gister zijn arm pijn gedaan na een val van de stenen trap bij de uitloop en Pepe durft het niet aan. Zij zijn dan ook op de camping gebleven.

De ene drop na de andere volgen elkaar in vlot tempo op, variërend van 1 tot 6 meter. Sommigen hebben een kleine slide in het eerste stuk, sommigen te boofen en anderen te duiken. En de scenery is dus gewoonweg ongeloofelijk!

Een stukje voorbij het midden van de kloof zit de hoogste drop van vandaag. Eerst een drop van 2 meter in alweer een klein kamertje van ongeveer 4 bij 4 meter met wat licht turbulent water, en dan 10 meter naar beneden. Senór Guida fluit 2 keer als de volgende komen mag, want veel ruimte is er niet in de "wachtkamer".

Dan mag ik. Eerst de kleine drop het onbekende in, boofend naar rechts. Gespannen ga ik over de rand, maar het gaat prima en ik lig met nog 2 anderen in de wacht. Het water van de 2e drop lijkt vol in de rechter kloofwand te vallen, en instructies worden doorgegeven. Neus naar links, Tuck&Duck! Geen weg terug, geen zicht op wat er komen gaat, dus verstand op nul (moet geen probleem zijn) en gaan.

Met een enorme klap kom ik beneden in de poel. Whaaaa! wat een kick! De rest ligt al beneden of komen ook met een klap naar beneden. Hierna volgt er nog o.a. een smal wormkanaaltje met een gaatje halverwege, en nog 1 serieuze drop. dan vlakt het af en varen we de laatste paar kilometer naar de camping. Everybody Happy and Home Safe!

Harry

dag 5 de Teno

2009-12-22T00:02:00.002+01:00

Vannacht eindelijk heerlijk geslapen. Logisch, want nadat we gisteren nog snel even de rio Claro de Teno hebben gevaren (klasse II-III met een aanrij route klasse V) zijn we de pizzeria ingedoken waar bier en wijn rijkelijk vloeide.

Maar het verbruik moet toch nog meegevallen zijn want iedereen doorstaat de plaatselijke alcohol test op de hangbrug naar de camping, iedereen heel over, hangbrug bijna aan gort maar kniesoor die daarop let. Eenmaal terug bij de tenten wordt het nog een lange nacht met rum-cola inclusief aandacht van plaatselijke bevolking, 10 kanoers in een Chileens dorp dat maken ze niet iedere dag mee.

Ik ben al snel slapen en kom als uit een coma opnieuw ter aarde.

Senor Guia maakt een uitstekende omelet en samen met geprakte avocado laten we de Chileense broodjes goed smaken.

Vandaag dus de Teno met bovenin klasse V teruglopend naar uiteindelijk klasse III, big and bouncy. Echter een probleem, hij is poepie bruin en we willen nu eindelijk eens zo'n mooie schone chileense rivier zien. Helaas, niet vandaag want senor Guia heeft zijn zinnen op het bovenste klasse V stuk gezet.

We stappen uit bij een vette passage van 500 meter die mij doet denken aan de midden Otz maar dan wel met zomers hoog water. Keuze snel gemaakt, no way dat ik hier in stap, dat wordt mijn dood. Vreselijke walzen waar je mijns inziens niet omheen kan.

Senor Guia polst de belangstelling maar iedereen moet opeens nog een boek terugbrengen naar de bibliotheek...

Uiteindelijk stappen Senor Guia en Bert samen een flink stuk lager in, de rest rijdt de auto's om en wil eigenlijk zo snel mogelijk door naar de Siete tazas op de rio Claro, de naam zegt het al een heldere rivier.

We zien hoe Bert en senor Guia goed door alle versnellingen komen, het ziet er eenvoudiger uit dan het is, zo blijkt later.

Op hun uitstappunt willen we eigenlijk alles inladen en door naar de Rio Claro. De tijd werkt, zoals gewoonlijk bij een groepje kanoer, niet in ons voordeel en eenvoudig rekenwerk maakt duidelijk dat we vandaag toch geen Claro kunnen varen, dan toch maar de Rio Dirto instappen.

Alleen Koert, Pepe en Cas blijvan aan de kant, die nemen een rustdagje.

Even later zijn we weg en al snel blijkt de eenvoudige sloot, die het vanaf de kant lijkt, toch wel tandjes te hebben. Via grote wavetrains denderen we naar beneden en vaak zie je alleen maar een paar helpjes voor je op en neer duiken.

Regelmatig grote walzen en V-golven houden je scherp. Tegen het einde dut het water wat in, wij ook. Dan doemt er opeens een versnelling op en ik duik vol in een grote golf, een muur water zet me in een keer stil, oeffff dat is een stevige dreun die je daar krijgt. De meesten zijn er net nog omheen gevaren.

Een eindje verder zie ik er weer een maar nu vaar ik er met opzet midden in, weer wordt ik stil gezet maar de peddel staat al door de golf in het water en na wat scheuren ben ik er door. Vlak voor de uitstapbrug nog een stevige passage met walzen en blokken en dan zijn we klaar. Dit was, ondanks de chocolade kleur, veel leuker dan verwacht en met grote grijnzen gaan we aan het bier. Op naar de Rio Claro, water vallen....

Menno

dag 3 / de yeso

2009-12-17T00:37:00.017+01:00

De dag begint met een lekker eitje ... en een wild plan van David; 40 km wildwater ... instappen op de Yeso en via de Maipo varen tot het raftkamp. Een beetje ambitieus maar soit. We vertrekken alvast naar de Yeso. We rijden langs de Maipo en bekijken af en toe wat ons te wachten staat. Rustige stukken maar ook passages als '"The French Corner" en "Het gat van Pinochet", niet van de poes. Dan de vallei van de Yeso in, prachtig.

Blauwe hemel, besneeuwde toppen in de verte, links en rechts een cactus en helemaal beneden, diep ingesneden in de vallei, de Yeso. We houden halt aan een dikke passage die we intussen kennen van "de boekskes" en dan verder naar de instap. Om op te warmen een steile afdaling met boot op de schouder en dan het water in. David vaart voorop, eddy hoppend volgt de rest. De Yeso is verblokt, steil, de waterstand niet al te hoog. In't begin is het wat wennen, maar eens m'n dieseltje op dreef komt is het best fun! De passages worden stilaan zwaarder, ik begin wat fut te verliezen en stressy in m'n boot te zitten. Maar ik ben niet de enige die het lastig heeft. Harry zit intussen ook niet meer zo goed in z'n boot. En dan gaat het fout. Ik vaar na Menno een keerwater uit, kwestie van een goeie lijn te hebben, maar zit iets te kort op hem, rem wat af en net dan komt er een wals. Ik blijf plakken, ga om, rollen wil niet echt lukken, tja zwemmen dan maar. Het mentale knopje draait stilaan om en wat later beslis ik te stoppen.
Pepe

De auto rijdt hoog boven ons mee langs de rivier en na een klim omhoog wordt Pepe opgepikt.
Ik heb al sinds ons vertrek niet meer echt geslapen. In het vliegtuig niet, en nu al 2 nachten in het tentje lig ik te draaien en kan de slaap maar niet vatten. Ik voelde de bui al hangen en ja hoor, vandaag ben ik gaar. Al tijdens de inloop loopt het snot en kwijl uit mn openingen en als ik bij de rivier ben ben ik al aardig stuk. Ik zit dan ook als een zak hooi in mn boot vandaag. Met veel gesteun en gekreun rommel ik een beetje achter de rest aan. De paar grote passages die we tegenkomen kom ik wel door, maar tussen de oortjes zit het fout en ik vindt het best spannend allemaal. Terug naar het moment dat Pepe is uitgestapt....
Een paar honderd meter verder kan ook raftguide Josh omhoog gaan klimmen. Hij ondekt namelijk een flinke scheur in de dagger mamba van Cas en de boot loopt snel vol. Dan is het mijn beurt....
Ik dacht toch echt dat ik er vanaf was, maar niets is minder waar, ik schijn nog steeds een walzenmagneet te zijn. Gisteren werd nog mijn moment in een wals éééérg breed uitgemeten, terwijl dit toch niet zo heel peniebele situatie was. Ik kwam er immers vlot weer uit. (2 van diegenen die gister zoveel pret hadden om mijn momentje uitgebreid te beschrijven, zijn daar vandaag al voor gestraft, namelijk Pepe en Koert. De rest komt ook nog aan de beurt, hoop ik :))
Terug naar vandaag... Flink suffig vaar ik achter David aan, die schijnt nog een teken gegeven te hebben, maar ik laat me zomaar een rivierbreed stevig gat indonderen. 80% van het water gaat hier door heen, en ik zit gelijk zo vast als een huis. ##$*, dit is niet goed. Ik worstel wat, maar er komt absoluut geen beweging in mijn bootje, ik steun, maar zak er langzaam door. Birdy komt tot vlakbij me om me een puntje te geven, maar die wordt dan ook richting wals gezogen en hij moet zijn reddingspoging staken. Dan maar helemaal om en de peddel diep, dat werkte gister prima. Maar ik voel de peddel doodleuk de wals ingezogen worden, dus ik rol weer omhoog. Ik zit er inderdaad nog even stevig in en ik denk al aan het lusje. Ik kijk nog even achter me en ik zie een relatief rustig stukje achter het gat. Dan is de keus gemaakt, ik gooi me om en moe gestreden stap ik uit. Ik word richting de wals gezogen, en ik probeer weg te komen. Dan merk ik dat ik er gewoon kan staan en zo kan ik mezelf en peddel uit de gevarenzone krijgen. De boot blijft nog even plakken en ik wacht m op. Maar hij wordt uitgepoept aan de andere kant en ik waad naar de kant. De boot pint zichzelf een klein stukje verder en Menno kan 'm er makkelijk uitvissen. Ik stap weer in, maar heb eigenlijk mn portie wel gehad voor vandaag. Als ik een stuk verderop de bus zie staan, redelijk dichtbij en ik hoef er niet voor omhoog te klimmen, kies ik eieren voor mn geld en meld me af bij de rest.

De beslissing was goed, maar het doet wel pijn om de overblijvers de dikste passage van vandaag te zien varen......

Harry
Harry stapt uit en we beslissen ineens te gaan eten. Na het eten stapt Josh terug in, in zijn eigen RPM. Voor hem de ideale boot om het laatste stukje te doen. We starten met een klasse 2 die al snel veranderd in een mooie 3. Regelmatig weer een schoon putje, snel dalend, mooie verblokkingen en enkele knappe passages. Een mooie die we even gaan bekijken, de mooiste voor de foto, een kleine rockslide die niet altijd even perfect loopt maar iedereen komt er mooi door. Nog een mooi eenvoudig stukje tot er een zwaarder stuk komt. Net ervoor derde keer goede keer. Een stomme steen die ik niet gezien had doet me kenteren, eskimoteren lukte niet toen mijn paddel even vast kwam te zitten en ik over de rotsen wordt gesleurd. Uit mijn boot is de slechtste keus die ik kan maken, net voor het zwaarder en flink verblokt stuk. Maar toch. Zonder shark swimming-suit haal ik gerust het wereldrekord over de rotsen botsen ( voor alle duidelijkheid benen vooruit laten drijven was echt onmogelijk). Boot weg en paddel gelost vlieg ik verder naar beneden. Josh en David volgen me en trachten me aan de kant te brengen. Onmogelijk maar Josh heeft mijn zwembeurt wel volledig op film. Eindelijk houvast op een rots en even op adem komen. Toch een 500 m gezwommen, stone-wash heeft weer een nieuwe dimensie gekregen. David kan mijn boot bij de uitstap aan de kant brengen en samen met Harry op de kant leggen. Ik kan verder wandelen nadat ik terug wat zuurstof in mijn bloed heb gepompt. Aan de uitstap komt Harry me tegemoet met een pintje, das pas op adem komen. De andere gaan de versnelling verder scouten en kunnen nadien de passage zonder probleem verder afvaren. Aan de uitstap ga ik samen met Pepe terug een stuk naarboven om mijn paddel te zoeken. De rest van de groep begint de wagen te laden en David, Josh en Birdy besluiten een stukje verder te varen in de hoop mijn paddel terug te vinden.
Koert

Het beekje gaat nog even door, nog steeds heel onstuimig maar minder steil. Het stuk van de Maipo dat we gaan varen, dacht ik, was het vlakke stuk. Maar als we de monding van de Yeso naderen ziet het er helemaal niet plat uit. Eenmaal op de Maipo is het gewoon raging hell, meters hoge golven, dikke gaten, David roept 'links links'. We kruisen de rivier, maar overal zijn de gaten even dik. We slippen er net tussen. Het eerste keerwater op links, zeg "stop, that's it, ik wat wil eruit' Maar daar lig je dan aan de verkeerde kant naast een metershoge wand. Doorvaren is de enige optie. Voor ons liggen 2 enorme gaten, we kiezen om er links van te varen, maar de te varen lijn is zo smal dat je automatisch het gat raakt, ik ga om, eenmaal rollen, nada, tweede maal lukt het, maar ben uit de lijn, dus sleuren voor dood om aan de overkant te raken en ja, inpakken en wegwezen. Ook David en Josh beslissen te stoppen. De peddel van Koert hebben we niet meer teruggezien...
's Avonds maakt de eigenaar van het raft-centrum een heerlijke, typisch chileense "disco" voor ons; Een grote wok vol met broccoli, kip, worst, schelpdieren en rund. We smullen ervan!
Bert

dag 2 / nog s de Maipo

2009-12-16T02:25:00.006+01:00

Mr Guide gaat met enkele vaarders naar Santiago om de verloren bagage en een auto op te halen. De rest kan wat uitslapen. Als de raftinstructeurs enkele klanten hebben om 2 uur, zien we onze kans schoon om mee te varen. Nog voor de rafts in het water zijn, zijn we al met z’n allen al goed opgeschoten.

Ikzelf oefen wat de eskimorol, gisteren ging het veel te stroef. De waterstand is nu het laagst, maar toch maakt het de rivier niet gemakkelijker. Dit blijkt uit de talrijke rollen van iedereen. De passage die we vanaf de weg konden bekijken vaar ik achter Harry. Mooie lijn.

Harry neemt het stevig draaiende keerwater op links. Waarom niet, ziet er goed uit. Beslist volg ik hem en we vinden ons beiden te draaien in het keerwater. Ok, nu eruit. Stevig invaren. Het water botst vol op een rots en maakt een dik kussen, dat ik net nog naar rechts, uit het keerwater, kan nemen. Harry maakt nog een extra rondje. Tegen de rotsen duwt het water langs alle kanten en ik moet rollen. Dit lukt nu wel. Harry komt er ook mooi uit. Achter ons doet Koert ook een rolletje, die had een ambitieuze lijn, waar hij Pepe in de klassieke lijn voorbijsnelt. De groep gaat snel vooruit en dan komen de rafts ons vervoegen. We laten ze galant voorgaan. Ze kennen de rivier immers veel beter.

Op een moment vaart Harry vooruit. Het hevigste stuk van de golftrein is voorbij en hij kijkt achterop naar de groep. Als hij terug vooruit kijkt ziet hij onverwacht een groot gat voor zijn neus. Niet te ontwijken en ik zie hem zonder genade er vol invallen. Ik kan alleen opzij kijken en hem zien vastplakken in het gat.

Gert

Harry in de put. Even kijken of ik hem met een tuck and duck uit zijn benarde situatie kan halen, even inschatten en NOT… toch maar de veilige route naast het gat nemen. Ervaring leert me dat ik hier zelf in blijf hangen. Sorry Harry maar eerst het veilige keerwater opzoeken.

Koert

Harry in the hole:, als een van de laatsten kom ik aangevaren en ik zie allerlei benarde gezichten naar mij roepen, Harry zit vast!!!

Ik kijk rondom mij en ik zie niks. Waar dan vraagteken!

Plots zie ik ter hoogte van de vaarlijn een geel (Harry vindt het goud) puntje (helm) en denk “wat doet die boei daar?” Terwijl ik nog dichterbij kom, blijkt dat puntje deel uit te maken van een Burn die diep in de put zit.

Ik passeer de put, ik zie in de diepte een boot met een fantastische spray erachter, dat moet een mooie surf zijn, denk ik nog! Tot wanneer ik zijn hulpvragende blik zie…

Hij zit dus vast en daar wil ik niet in zitten, veel meer kan ik niet verzinnen, ik vaar naar de kant, stap snel uit en pak mijn werplijn.

Wim

Gevloekt heb ik vanochtend toen ik merkte dat er een gat in m’n boot zat. Maar nu weet ik wel beter: beter een gat in je boot dan met je boot in een gat!

Pepe

links zie je nog net een blauw peddelblad

Oke, dat zijn de beste twee (hoewel, klinkt als één!) zinnen van de hele dag.

Harry vaart voorop, de rest volgt. We hebben een deal met de company, Chiloche pakt de turistico op aan het einde en wij mogen mee dobberen.

Het is het zelfde stuk als gisteren maar we pakken nog twee extra passages mee, de laatste helemaal over rechts, grote golven ,no problemo.

Het hele stuk lijkt geen problemen op te leveren, af en toe rolt er een bootje maar niemand gaat dobberen. Zelfs de Curva Grande (voor ons dan, links 2 walzen, rechts grote steen, links tollend keerwater met wand en dan door) gaat top, Gert vindt zijn rol terug en Harry zijn keerwater.

Dan zie ik de hele bups als een grote trein voor mij uit varen. Er komt wel wat geluid uit, maar wat ze roepen, weet ik niet.

Dan zie ik links in een groot gat een peddeltje steken en een helmpje!!!

Harry zit vet in een wals, links op de rivier, rechts is 50 meter ruimte, dus waarom hij daar zit….

Iedereen vaart voorbij, hij zat voorop, ik achteraan, hij probeert uit te surfen, gaat niet, is VETTE wals, niet blij, niet leuk, doet auw aan armpie!!! Na zijn laatste surf-out gaat hij om en houdt als laatste hoop de peddel diep. Als hij dan weer overeind rolt zit hij bovenop de de foam van de stopper. Met een paar snelle slagen achteruit is hij eindelijk los en OK.

Na de uitstap van gisteren gaan we nog net even verder. Ze praten hier niet in afstanden naar in passages, voor mij zie ik de rafts midden door gaan, ik zit opeens voorop, maar Josh had aangegeven, “Helemaal Rechts".

Dus na de eerste waves knal ik helemaal rechts door de wavetrain om halverwege te constateren dat midden door ook wel ok is. De golven zijn echt groot, links, rechts, grote muren knallen erin.

Helemaal top en met een grote grijns eindig ik vlak erna op het uitstappunt
Menno

Stelletje Fokkers ;)!!
Harry

vooraankondiging dag 2

2009-12-15T04:27:00.000+01:00

By David,

Manana
uitslapen, bootje fitten, verloren bagage ophalen aan luchthaven, kookgerief en kampgerief kopen,......
Maipo of yeso of beide varen
barbercue of disco al lo chilote jamijami
veeeeeel pintjes drinken

cu, David

day one!

2009-12-15T04:16:00.001+01:00

Na een zware tocht naar Weert, Eindhoven, Zaventem (waar een eerste oprisping van belgische vaderlandsliefde opstak, ze wilde voorkomen dat Harry Madrid ging halen...),

lekkuuuuuurrrrr

het kwam goed, daarna Madrid, Santiago, we zijn we eindelijk ter plaatse. Nog even een momemtje van schrik, als blijkt dat één van de tassen van Birdy onvindbaar blijkt. En dat klopt ook want die staat nog in Madrid. Er word een en ander overlegd over hoe en wanneer de koffer op te halen. Morgen dus.

Onze gids David staat ons op te wachten bij de uitgang. Het is hier inderdaad volle bak zomer en snel kleedt iedereen zich even om naast de bus, en even later vertrekken we in zomeroutfit richting stad Santiago. We ontbijten bij de schoonouders van David, en doen inkopen en proberen een auto te huren voor Thomas. Eindelijk kunnen we vertrekken.

Met 11 man en dito bagage en 10 boten op de bus vertrekken we volgeladen richting Maipo. Volgens onze nieuwe Mr Guide de ideale invaarder, ware het niet dat ze op hoge waterstand staat. Daarbij komt nog dat velen nog een beetje moeten wennen aan hun boot.

Het water is flink bruin, maar dat schijnt het op de Maipo altijd zo te zijn. We vertrekken... In het eerste `echte keerwater wat we nemen ligt Harry al gelijk op z'n dak. Het bekende Burn-syndroom steekt dus meteen weer de kop op. Ingewijden weten dat hij met de burn altijd oorlog heeft en voornamelijk op de eerste dag dat ie daar in vaart. Maar de rol zit er toch wel prima in.

We vertrekken weer en varen over grote golventreinen en om walsen heen. 1 jongen vaart op zijn dooie gemak mee, met handpeddels! Probleemloos gaat hij ons voor. We komen bij een bocht die al even vanaf de weg bekeken hebben. Hier zitten 3 grote gaten op een rij, waar we tussendoor moeten. Dit gaat allemaal goed, al vaart bijna iedereen het grote, draaiende keerwater in de hoek voor het gemak maar voorbij. David ligt er als enige in ;)

Iets verderop varen we vanuit een keerwater door een grote golf. Gert word gegrepen en doet 4 rolpogingen, maar dat mag niet baten. Gert en boot zijn vlot aan de kant en nadat de boot naar de overkant wordt gevaren gaan we verder. Al snel zijn we alweer bij het eindpunt, de rivier loopt vlot door. We laden de boel weer in en gaan via de supermarkt naar het raftcentrum waar we kamperen. Daar steken we de bbq aan, en nu zitten we daar nog van te genieten....

Harry

Zondag, vertrek!

2009-12-13T11:35:00.000+01:00

30 kilo bagage staat in te wachten in de gang. Nog even ontbijten, ommetje maken langs het paard en dan afscheid en op weg naar Weert. Daar duiken Harry, Cas en ik in de auto van Cas die via Eindhoven door een vriendin van Cas naar Brussel Airport wordt gebracht.
Iets voor vijven verzamelen bij de Iberia stand, peddels bij elkaar binden en door de douane. Harry schuiven we wel een paar toeristen groepen naar voren of achteren ;)
Om kwart over zeven stijgen we op en vleigen naar Madrid om daar na twee uur tussenstop door te vliegen naar Santiago de Chili.
Weersvooruitzichten voor Santiago zijn goed, stabiel 30 graden. Alleen jammer dat we niet zo lang op die hoogte zullen verblijven en hoe verder we afzakken naar het zuiden, hoe lager de basis temperatuur wel zal worden.
We starten maandagmiddag waarschijnlijk, als we niet al te gaar zijn, op de Maipo iets zuidoostelijk van Santiago. Groot water (60-80 kuub) klasse III-IV met een enkele grote WW V passage die je makkelijk kunt overdragen. Waarschijnlijk pakken we de kleinere Rio Yeso ook nog mee.
Daarna zakken we steeds een stukje verder naar beneden naar de rio Teno om daarna onze eerste echte watervallen rivier te gaan varen, de rio Claro met siete tazas (seven teacups) en een stuk dat 22 watervallen heet.
Er is zoveel te doen daar, te veel om op te noemen.
Uitindelijk reizen we door naar Pucon waar we in ieder geval de kerstdagen doorbrengen.
cu all, Menno

Basis reis informatie

2009-12-05T17:14:00.001+01:00

Wat weetjes voor de reis:

In Chili gebruikt men 220 Volt wisselstroom, 50 Hertz. Er zijn meerdere vormen stopcontacten gangbaar, dus een “wereldstekker” meenemen.

Het kraanwater is NIET drinkbaar en overal zijn flessen mineraalwater te koop.

De officiële munteenheid van Chili is de peso ($). ( 1 euro = 765. 95 Peso, koers maart 2009)
Het muntgeld bestaat uit 1, 5, 50 en 100 pesos, en er zijn biljetten van 500, 1000, 5000 en 10.000.

Travellercheques zijn eigenlijk overbodig.Op heel veel plaatsen kun je pinnen.
Bij de zogenaamde 'Casa de cambio’ of ‘Change’ kunnen ze contant geld (dollars en zelfs euro’s) wisselen.

In een groot aantal steden kunt je met giro en bankpas pinnen bij ‘technobanco’ automaten. Creditcards, met name Mastercard en Visa, worden vrijwel overal geaccepteerd

Paspoort minimaal nog 6 maanden geldig. Geen visum nodig.

Mobiel bellen is mogelijk

Internetcafés’s zijn er voldoende.

Als het bij ons zomertijd is, is het in Chili zes uur vroeger. In onze wintertijd is het tijdsverschil slechts vier uur.

Het is gebruikelijk om in restaurants ongeveer 10% van de rekening aan fooi te geven.

Nuttige adressen
Nederlandse ambassade:
Las Violetas 2368
Providencia
Santiago de Chile
(Metro: Los Leones)
Tel: 00-56-2-756-9200
Fax: 00-56-2-756-9226
Email: Stg@minbuza.nl

Chileense ambassade:
Mauritskade 51
2514 HG Den Haag
Tel: 070 - 312 36 40
Fax: 070 - 345 21 09
Email: echile@echile.nl
Website: www.echile.nl

Futaleufu (2004)

2009-12-04T00:04:00.017+01:00

Nu the real stuff, van varen op de Futa heb ik weinig fotootjes (wel analoge van m'n wegwerpcameraatje), maar een super goed beeld krijg je als je op deze site gaat surfen.

http://www.exchile.com/guide/index.php/Futaleufu_River

Prachtig super gedetailleerde beschrijvingen van de versnellingen, zalige plannekes, foto's, videos, do's and don'ts. Soms misschien iets te gedetailleerd dat het afschrikt, het klink impossant, maar 't valt best mee. De rivier is breed genoeg om uw eigen lijn te kiezen en je maakt het dus zo moeilijk als je zelf wilt.
Zelf heb ik nooit een beschrijving gezien of gelezen voor ik het vaarde, ook niet uitgestapt om te kijken, gewoon varen op de instructies van de gids, de Sven die altijd "Centro" roept!!

Het stuk dat een gewone kajakker vaart is de Bridge-to-bridge section. Voor de beginners is er beneden de El Macal section, klasse 3. De klasses zijn doorgaans raft-klassen, deze klasseren iets hoger dan kajak-klasses, naar verluid.

Bridge to bridge is super, 't Is wel effe wennen aan het volume en de grote golven, slik in m'n S6ke. Maar na m'n 3de afvaart was ik het gewoon en klaar om te playboaten.

De eerste passage "Entrada" heeft een wereldklasse surfgolf, helix, panam, dunky roll, pistol flip, als ik het maar kon. Voor de rest gewone golven.
Dik wordt aan de "Pillow", een S-bocht zoals op de Lesse ofzo, alleen is hier de schaal wat groter. Maar de techniek is 't zelfde, de hoofdstroom volgen, niet in de binnenbocht gaan, niet in de buitenbocht, de baan is misschien 10m breed, genoeg toch. Alleen is de rots waar langs vaart zo immens dat je toch even geconcentreerd moet blijven, heel impressionant.
Dan is er "S-turn", zalige blunt golf, uitgeput na het surfen heb ik me wel laten vangen in een draaikolk in de bochtstroming, zwwwweezwezwe...mmer in 't keerwater.

Dan "Mundaca", alleen de naam al, ik heb eigenlijk nooit gezien wat we vaarden tot ik voor kort de foto's en beschijving zag op exchile. Maar de passage is gewoon een wavetrain, golfpasage met dikke golven. De zachtere lijn is iets meer links, niks aan, de hardcore is centro, dikkkk, maar geen probleem.

Bij "Tiburon" even opletten, v-golven maar rechtshouden vanwege de rotswand op links.

Et voila, nog tal van andere passages die je kan nalezen op exchile.

Als je Bridge to bridge door hebt, vaar je Middle Futa section, ik heb wel altijd de pisser gevaren bij Terminator, iets te dik en te lang voor mij. Maar Himalaya is voor elke kajakker de max, the highest wavetrain in the southern hemisphere (?) zonder enig gevaar, zelfs met een visvijver indien nodig.

Bridge to El Macal section is dik. De eerste passage "Mas-o-Menos", Min of Meer, is een zee van V-golven, heel onoverzichtelijk, met hier en daar een gat, de gids volgen dus. "Casa-de-Piedra" is slalommen tussen de rotsen opnieuw de gids volgen, echt sleuren om m'n S6ke in de goede banen te houden, physiek uitputtend, zo uitputtend dat wanneer ik het vlakke einde zag, bij de laatste put besloot dat het genoeg was, zweezweeezweee..m.mer op vlak water.

Tot top of the bill is de Infierno kloof, de uitdaging voor de betere vaarder.
De ingang van de kloof is wel enorm prachtig, 't is zo'n een scene uit "The lord of the Ring" zonder computer truckages ofzo. De futa kronkelt door een vlakte, in de verte verschijnt een rotswand, 2 grote natuurlijke torens uit rotsen bakenen een opening in de rotswand af, je vaart er door, the Gates of Infierno, et voila de rivier beukt zich weg tussen meters hoge rotswanden en dat voor een 10-tal kilometers.

Kortweg, bij "The Gates of Inferno" was ik al aan het zwemmen, duuh, lees vooral op exchile "where 'not' to swim", thanks to Bob en Sven raken boot en zwemmer op de kant. Moest enkele V-golven kruisen en werd gebackflipped. Dit was wel echt fout, maar ok de concentratie was er en nadien wel. En het wordt er ook niet makkelijker op, "Wall shot" valt best mee, maar bij "The perfect Storm" was de moraal laag, zag er effe geen doorkomen aan, wat pep talk et voila, het ging van zelf. "Throne Room" is een bekende passage, die kan je dragen, heb ik dus gedaan, maar ziet er wel te doen uit, wel dik en als je de lijn mist, wacht the "Toaster" op je een lekker dik gat. Van daar af ben je uit de kloof en wachten er nog zalig leuke volume passages.

Voila, Futa in een notedop, veel leesgenot op exchile.com, zeker de moeite, maar the real thing is nog beter, zalige natuur, big water, creeken, bergen, kampvuur, hottubs en als 't mee zit een fuif op de camping Cara del Indio, het lijkt er desolaat, maar als 't feest is komen de locals plots buiten en je hebt geen idee van waar die allemaal komen, je ziet amper een huis maar ze zijn er wel.

Bye
Birdy

The road to Futa... (2004)

2009-12-03T23:26:00.010+01:00

Er zijn verschillende mogelijkheden om tot Futa af te zakken. Of je rijdt naar Puerto Montt en je neemt de boot naar Chaiten, walvissen, fjorden, ijs? naar 't schijnt heel mooi. Of je pakt de bus naar Osorno, Bareloche, Esquel en Futa, eigenlijk een paar bussen. Of je rijdt van Pucon naar Argentinië door de Andes en daalt dan over naar Futa, vlaktes, bergen, meren ... zalige landschappen. De meren rond Bareloche, heel mooi. Skioord, maar ook lokale inwoners die het niet zo breed hebben. Et voila ons verblijf bij Fico, een Peruviaanse Raft gids, prachtig huis in the middle of nowhere langs de Futa. Geen elektriciteit ofzo, wel stromend bergwater, kampvuurtje en een boerderij wat verderop met verse eieren, melk en brood. Er is natuurlijk ook de camping met wat meer luxe en een handvol Amerikaanse toeristen. Bye
Birdy
Thanks for the pictures and company to Sven, Roy, Casper, Debbie and Bob

Kaartje Chili

2009-12-03T22:59:00.005+01:00

Kaartje met enkele rivieren die ik terugvind. In Santiago is de Maipo een klassieker, wat lager Rio Claro, zalig pool drop, mooie foto's online te vinden, dan sla ik veel over.... waaronder aan de kust enkele super surfspots. Lake district met Pucon en een pak bekende rivieren. Langs de Argentijnse grens afdalen tot BareLoche, het mondaine ski-oord voor de Argentijnen... met Irish pub en Argentijnse babes van 1m80. Rio Manso met verschillende te varen delen en verschillende moeilijkheidsgraden. Nog wat verder passeren we Esquel, et voila Futa, the biggest playground on Earth, big water fun. Maar voor de die-hards is er nog de Rio Baker, who knows... ge zijt dan ver weg halfweg naar de zuidpool.
Bye
Birdy

LLancahue (Puesco) 2004

2009-12-03T22:55:00.000+01:00

Nog even wegdromen bij oude fotootjes... De Llancahue ligt aan de overkant van de vulkaan tov Pucon. De kortste weg is langs Palguin over col langs de vulkaan, we hadden een 4x4 gehuurd, dus waarom niet. Toen we onderweg de weg vroegen, waarschuwde men ons meerdere malen, de weg is "malo malo malo" Maar nee, doorzetten hoor. Naar boven rijden ging goed, beetje steil, maar 1 boot verloren. Maar het addertje zat hem in de afdaling, plots stonden we voor verschillende rotsdrempels waar de weg een half metertje omlaag gaat... oops. Dus maar boompjes, takken, hout gaan zoeken om de weg wat uit te vlakken en dan slalommen erover. Al redelijk snel hebben we door dat we geen getrainde 4x4 chauffeurs zijn. Net als we denken we zijn erdoor, raken we toch wel nie den decor, 't was maar heel zachtjes, maar toch aai bumpertje krom.Gelukkig niets ergs dat ze in de garage Pucon niet konden fiksen.
Rio Llancahue
De fotootjes tonen altijd de vallen, maar de Llancahue heeft naast deze 'cleane' val ook veel alpijns wildwater. Er zijn ook verblokte passages, dikke gaten, wormkanalen, een beetje van alles. Voor zover ik me herinner konden we bij alle passages uitstappen gaan kijken en kiezen, dragen of varen. Het kanaal na de instap eindigend met een drop van 1m50 was spannend. Wat verder heb ik een stopper gedragen. De val natuurlijk gevaren, wel super gebooft zodat ik in het mooi in het keerwater uitkwam. Achteraf gezien, was het me toch iets te hoog om plat te boofen. Nog minder was dat ik m'n duim tussen m'n paddel en boot gestoken heb bij 't landen, pijnlijkkkkk. Naar 't einde heb ik nog een lange passage met boom gedragen, dewelke de anderen vaarden. En om af te sluiten was er nog een 3 à 4 meter val, waar we een meltdown gedaan hebben, da's heel diep onderwater met de stroming meegaan, je voelt echt de druk op je longen stijgen.
Rio Puesco
Deze hebben we niet gevaren, maar is naar 't schijnt wel een klassieker als je in de Pucon bent, eerder continue wildwater en heel mooi???

(Fotootje van op 't net)

Bye
Birdy

Going wet and going digital!

2009-12-03T21:33:00.002+01:00

Tijdens het mountainbiken rondom Malmedy had Joost een GoPro camera bij zich, ideaal formaat, kon bij iedereen in de mond en leverde goede beelden op (normaliter is het niet iedereen gegeven een mouth-cam te gebruiken, maar dit apparaat kon zelfs als zetpil ingebracht worden (-;) .
Helaas, hij is niet waterdicht. Wel spatjes en zo, maar niet op zijn Bataviers, in een vette wals inclusief camera, een lang wasprogramma volbrengen zonder condens, of erger nog, corrosie aan de binnenkant. Mooie beelden maar afgekeurd voor het echte werk.
Joost zou echter Joost niet zijn of er lag een dag later een link in de bus met het high-end broertje (altijd goed om wildwatervaren als "high-end" te blijven beschouwen!) .
Gelukkig ben ik niet gevoelig voor dat soort trendy gadgets, die doen me niets, dat laat ik aan Joost over ;) Hier ga ik geen geld aan uitgeven.
...
Maar, in Chili een goede headcam hebben die HD opneemt (max. 1080p) en een groothoek heeft van maximaal 170 graden, da's nie verkeerd, toch?
...
7 dagen later
...
Terug uit Eindhoven pak ik toch even de omweg via Groesbeek en, surprise, surprise, daar ligt bij Mams en Paps (mijn afleveradres voor al die internet organisaties die denken dat je overdag gewoon altijd thuis bent) zomaar een pakje te wachten.

Mijn Gopro HD Helmet Hero (GH3?) is binnen.

Eerste ervaringen:
oeps, da's wel errug klein. Moet dat zoveel kosten? (typisch hollands, what you see is what you get and what you pay for).

Dit is een klein blokkie (op de foto links onder) van 5x2,5x2 cm, verpakt in een hardplastic case (poly-carbo-veul zegt de verpakking) met een hele zooi plakkers, straps, bevestigingspunten, etc. etc. erbij.
Ik heb het een en ander al uitgeprobeerd en ben een half uur bezig geweest om erachter te komen dat het niet echt helpt als je de sluiterknop verwisselt met de aan-uit knop. Tijdens het componeren van een hate-mail naar customer-support kwam ik er achter dat de sluiter bovenop zit en de on/off aan de voorkant (Read the F*^&-manual and use your common sense (-;)
Al met al ziet het er toch wel solide uit, met een headstrap die we kunnen uitwisselen met alle vaarders en een aparte fitting die je op een specifieke helm kunt vastmaken.
Dit weekeinde ga ik testen wat de beeldkwaliteit is en hoe je de exacte plaatsing op de helm moet regelen. De camera heeft alleen maar een aan/uit knop en een lampie "ik doe ut/ik doe ut niet".
Geen indicatie dus of we in beeld zijn...
Mar een ding is zeker, HD beelden zullen er komen !

http://www.goprocamera.com/

Cu, Menno

Kaart Pucon en omstreken

2009-11-27T01:49:00.008+01:00

Hoy,
Kaartje van enkele rivieren die ik me herinner in de buurt van Pucon.

Bye
Birdy

Fuy - San Pedro 2004

2009-11-24T00:45:00.016+01:00

Een drie-daagse vanuit Pucon: Llancahue, Fuy, San Pedro - 2004

Rio Fuy

Probably the best "river" in the world... In ieder geval één van m'n top rivieren. Als er teveel staat moet je het benedenstuk varen, 't schijnt ideaal met playboat, maar wij hadden een super waterstand, dus 't bovenstuk gevaren. Je begint in een meer, dan bouwt het op, nogal wat volume, passages, verblokt sprongskes, V-golven waar je moet doorbeuken...

En dan de tweede helft komen de vallen, Salto Leones, yeeehaaaaa. Drie trappen, rustig geconcentreerd varen, uitlijnen en der voor gaan...Na 't varen kamp zoeken en zalig genieten van Vulcan Osorno in de verte. San Pedro

Rivier waar ze met de toeristen ook afgaan in Hotdog's, deze laat je eens proeven wat volume varen is, maar 't is toch verschieten als er een V-golfke op je afkomt van hoger dan 3 meter.

Het onderste deel is ideaal om te playboaten, 't water was iets te laag om een golf te hebben, maar de wals was ook al te gek.

Bye Birdy

Pucon 2004

2009-11-21T12:09:00.021+01:00

Hoy,
Om jullie al wat goesting te geven, hier zijn wat fotootjes van m'n Chili avontuur in 2004. We reisden toen met 't openbaar vervoer, dus 't was landen in Santiago en onmiddellijk de bus naar Pucon. Onderweg dus niet de kans gehad rivieren te varen. Wel een lange week zalig gevaren in de buurt van Pucon, dan naar een kort weekje naar Futa getrokken, opnieuw met 't openbaar vervoer dus onderweg niet gevaren. En de laatste dagen opnieuw afgerond in Pucon.

Kan een goed stramien zijn voor dit jaar, met eigen vervoer kunnen we onderweg wel rivieren meenemen. En de laatste week in Pucon met nieuwjaar, kan wel feest zijn! De eerste week de rivieren die water nodig hebben en de laatste week de rivieren die we liever iets lager zien, we zien wel...

Rio Trancura

De commerciële raft rivier bij Pucon, type plat, passage, plat, passage. Ook een iets moeilijker passage voor de durvers en een dikke val voor degene die ze niet alle vijf hebben.

Als 't water hoog staat is er een mooie speelgolf onder de brug aan de hoofdbaan.

Rio Liucura

Een zijrivier van de Trancura, enkel de playspot gevaren, taxi van Pucon naar de spot.

Palguin: de klassieker, een must, pool-drop, 5-tal sprongen tussen de 4 en de 6 meter op het klassiek stuk. Alle foto's die hoger zijn, zijn van andere stukken, niet voor mij. Ik gok een 30-tal km rijden van Pucon. In de buurt ook Thermas de Palguin, vulcanische warmwater bronnen om zalig in te chillen.

Bye Birdy

Val instructies

2009-11-20T15:54:00.003+01:00

Hoewel wij vanaf 2 meter verval al meer zweet-water produceren dan waar we ons in storten toch al wat instructies als we een hoogte inschattingsfout maken:

Running waterfalls is one of my favorite things in kayaking, even thought it only lasts for few seconds, it is one of the greatest feelings ever. That doesn’t mean you should go and run every single drop you find, running a waterfall takes big responsibility and compromise with yourself and with all the people you are paddling with.
If you’ve decided to start running big drops, I mean from 50 feet up, here are some moves that might help you to get that perfect line:

First of all you don’t want to boof a drop bigger than a 30 footer, if you see that your boat starts to go flat, lean forward till your head touches your boat, try not to leave any space between your head and your boat (keep the paddle away from your face), and put some side angle to the boat so your back doesn’t absorb all the impact.
Before you get to the lip try to go with the same speed as the water.
Put your paddle in the lip (don’t give a hard stroke), ones your boats gets vertical hold it with the paddle.
If you start going over-vertical give some strokes, and wait till the last second to tuck (bend forward).
A very common mistake in big waterfalls, is tucking as soon as you start falling, that sends you over-vertical, and you will not be able to see what’s happening.
Before going big, think in your moves, exactly what are you going to do, close your eyes and imagine yourself running it with your moves, it will last less than you are expecting, it’s better to know how to react, instead of improvising.

I hope this works for you, and remember going big takes time, practice, and responsibility .

have a good one
IKER BERISTAIN.

Source: http://www.teamdagger.com/profiles/blogs/going-off-the-lip

Kayakvereniging Atlantis doet ook mee

2009-11-15T10:52:00.006+01:00

Na het lezen van Chili Whitewater, begin ik te twijfelen. Is het niet te wild? Op eerdere kayakvakanties in Mexico en Costa Rica had ik steeds zorgvuldig technische rivieren van klasse 3 en 4 uitgekozen, met incidenteel een uitschieter naar klasse 5. Maar big water klasse 5? Ik ga ervoor, maar neem me voor de wildste dagen over te slaan. Als voorbereiding wil ik iedere 2 weken naar DWD, en 5 kilo afvallen van 90 naar 85.
Op de gezamelijke trainingen op DWD pas ik qua nivo wel in de groep (ik ben de enige van Atlantis die meegaat), dat valt al niet tegen. Ik vaar zo vaak mogelijk rond om steeds weer de dikste gaten op te zoeken, en boek steeds 2 uur achter elkaar om de conditie te verbeteren. Die twee uur waren de eerste keer een ware slijtageslag, diezelfde avond op de chacha les lukt het me nauwelijks mijn armen omhoog te heffen, en ik heb een blaar op mijn duim.
Inmiddels heb ik er 4 x DWD opzitten. Vandaag hadden ze de baan weer iets verzet, bij de 2e brug blijf je voortaan hangen indien je niet vol gas doorpeddelt. Ik ga dus een keer om, en mijn helm schuurt over de bodem. Om erger te voorkomen stap ik uit, maar zwemmen in dit water valt erg tegen. Later ga ik nog enkele keren om, waarbij ik razendsnel eskimoteer aan de andere zijde (doorrollen). Mijn reflexen lijken teruggekeerd :-) . Over 2 weken nog een laatste maal DWD, en dan 2 weken rust totdat we echt gaan.
Oja, en dat afvallen? De eerste kilo is een feit, in 2 maanden. Nog 4 weken voor de laatste 4 kilo. Yeah, right ;-) In my dreams...

Ook aan Belgische zijde zijn we aan het aftellen

2009-11-08T22:35:00.000+01:00

Naar Chili ga ik niet elk jaar Daarom vraagt dit toch wat extra voorbereiding zodat ik er optimaal kan van genieten. Zo ben ik sedert september begonnen met het opdrijven van de conditie. Ik zit mooi op schema. De kilootjes die ik er af wil, die zitten wat achter op schema Vandaag nog eens wat water onder de kont gehad op DWD en ook daar merk ik vorderingen. Alhoewel, ik heb van 2 uur varen een blaar op mijn handen overgehouden… ik zou gerust dus nog wat meer in mijn boot mogen zitten. Ik ben er bijna klaar voor, het aftellen kan beginnen.

Wim

Het aftellen is begonnen

2009-11-08T22:34:00.000+01:00

Het is begonnen, de voorbereidingen. Hoe krijg ik in %^&$#%-naam al die kano-zooi mee dat vliegtuig in. Neem ik kort neopreen, lang neopreen? Een extra spatzeil of niet? Allemaal kwesties van formaat als je naar Chili gaat met een bagage limiet van 23 kg hoofd bagage en 8 kg hand bagage.

Uiteindelijk mijn hele kano-tas gepakt en uitgeschreven en gewogen; 13.2 kg, pfoei! daarmee blijft er minder dan 10 + 8 kg over voor de rest. Tent, slaapzak, matje, kussen (ja hoor, zonder ga ik niet op stap ) sandalen en wat basis reserve kleding in een duffel gestopt en daarmee is de 23 kg compleet. De rest moet dus maar in de hand bagage mee.

Die proef inpakken bewaar ik maar voor volgend weekeinde, ’tis veel te mooi weer buiten, mountainbike uit het vet en trainen maar…

groet, Menno